เช้าสอบ ISEC0513 Computer Networks Security บ่ายสอบ ISEC0514 Computer System Security and Privacy เล่นเอาแย่ครับผม
โดยเฉพาะ ISEC0513 มี iptables มาเซอร์ไพร์ส หนึ่งข้อ โอ้ โห เช้าๆ กำลังมึนด้วย คิดใหญ่เลย เรียนไปแล้วเหรอเนี่ย เรียนไปตอนไหนหว่า ทำไมคิดไม่ออก T_T
ส่วน ISEC0514 มีมาให้เลือกทำ แต่สิ่งที่รู้ ที่ทำได้ ดันไปแซมๆ อยู่กับข้อนู้น ข้อนี้ เลือกทำไม่ถูกอีก สอบไฟนอลรอบนี้ เตรียมตัวน้อยไปจริงๆ คงเพราะมาโดนอัดให้อยู่วันเดียวกัน
สำรอง : Final 2/52
นั่งรถไปติวสอบกับเพื่อน ป.โท มหานคร ที่สถาบันคอมฯ รามฯ ตอนอยู่บนรถเมล์เหลือง จะมีเพลงในเครือ RS เปิดให้ฟัง (RS instore-media)
ซึ่งมีอยู่เพลงหนึ่ง เป็นของนักร้องหญิงวัยรุ่นคนหนึ่ง ซึ่งผมจำชื่อเขาไม่ได้ มีเนื้อร้องช่วงหนึ่งร้องว่า “ยังรักกันเหลยหม้าย ยังคิดถึงกันเหลยหม้าย” ก็เลยถามเพื่อนที่มาจากใต้ ว่า “เหลยหม้าย” หมายความว่ายังไง เพื่อนตอบมาว่า “เหมือนเดิมไหม” นั่นเอง
เฮ้ออออ… พรุ่งนี้จะสอบอยู่แล้ว ยังมีอารมณ์มาถามเรื่องเพลงอีกนะคนเรา ฟังเพลงนี้ดูนะครับ ยังรักกันเหลยหม้าย
หลายๆ คน คงจะเคยบ่น หรือเคยได้ยินคนบ่นว่า ไม่มีเวลาเลย ทำไมเวลามีน้อยแบบนี้ แล้วก็มักจะมีคนตอบมาประมาณว่า “ทุกคนมีเวลา 24 ช.ม. ต่อวัน เท่ากััน” ซึ่งผมคิดว่าคนที่ตอบแบบนี้ ไม่ได้คิดให้ลึกซึ้งลงไปในแต่ละบุคคลที่พูด หรือบ่นออกมา
จริงอยู่ว่าทุกคนน่ะ ได้มาคนละ 24 ช.ม. ต่อวัน เหมือนๆ กัน แต่ว่า แต่ละคนมีภาระหน้าที่ ความรับผิดชอบต่างๆ กัน ฉะนั้น ใครที่มีภาระเยอะ ก็ย่อมรู้สึึกว่าเวลามีน้อยเหลือเกิน
สมัยผมเด็กๆ แทบจะพูดได้ว่า รอให้เวลามันผ่านไปไวๆ เพราะตอนนั้นไม่ค่อยมีภาระหน้าที่อะไรกับใครเขา เรียนหนังสืออย่างเดียว พอถึงวันจันทร์ก็อยากให้ถึงวันศุกร์เร็วๆ จะได้หยุด เสาร์-อาทิตย์ เพราะอยากดูการ์ตูน พอบ่ายวันอาทิตย์ก็อยากให้ถึงวันจันทร์เร็วๆ อยากเรียนหนังสือ อยากเจอเพื่อนๆ
แต่พอโตขึ้นมา มีภาระการงานเพิ่มมากขึ้น มันก็ทำให้เวลาที่มี ดูน้อยลงไป ผมเคยรู้สึกในวันพุธหนึ่งว่า “นี่วันพุธแ้ล้วเหรอ งั้นก็เหลือเวลาสำหรับโปรเจ็กต์นี้อีกแค่ 2 วันเองเหรอเนี่ย” ผมเคยรู้สึกในวันจันทร์หนึ่งว่า “พรุ่งนี้วันอังคารแล้วเหรอ งานที่ต้องส่งอาจารย์พรุ่งนี้ ยังไม่ได้ทำเลย เพราะงานที่ทำงานยุ่งมาก“
ในเวลาที่เท่ากัน 24 ช.ม. ต่อวันนี้ บางคน เอาไปนอนได้ 8 ช.ม. บางคน เอาไปนอน 10 ช.ม. แล้วก็มีบางคนเอาไปใช้นอนได้แค่ 4 – 5 ช.ม. เท่านั้น แล้วมันจะเท่ากันได้ยังไงครับ T.T
ขอเชิญผู้สนใจเข้าร่วมฟังสัมมนาเรื่อง
“การ์ตูน..สื่อสร้างสรรค์เพื่อการเรียนรู้“
วันเวลา และสถานที่
วันอาทิตย์ที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา 13.00 น. – 16.00 น.
ณ ห้อง ศษ 2121 ภาควิชาเทคโนโลยีการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์
มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์
ร่วมสัมมนาโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ ค่ะ
วิทยากร
รองศาสตราจารย์ ถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์
ประธานหลักสูตรนิเทศศาสตร์ สาขาวิชาสื่อสารการแสดง
คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
คุณสุดใจ พรหมเกิด
ผู้จัดการสถาบันการ์ตูนไทยมูลนิธิเด็ก
สอบถามรายละเอียดและสำรองที่นั่งได้ที่
คุณป้อม : 089-9906806
คุณอ๊อด : 081-7757954
หรือพิมพ์ชื่อ-นามสกุลจริง ตำแหน่งงาน องค์กรที่สังกัด
เบอร์ติดต่อ e-mail ส่งมาที่ tipfy313@gmail.com
เพื่อการจัดเตรียมเอกสารและอาหารว่างไว้ต้อนรับ
Ref : http://prachyanun.com/
เป็นคำถามที่ผมโดนถามหลายครั้งแล้ว แต่ผมก็ไม่มีอะไรที่จะแนะนำซักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้พอจะคิดออกแล้ว ว่าควรบอก หรือแนะนำอะไร ซึ่งคงไม่พ้นเรื่องที่ตัวเอง คิดว่าทำไม ไม่หาข้อมูลก่อนตัดสินใจเรียน
ผมคิดว่าเรื่องเวลาสำคัญสุด เวลาในที่นี้ ผมไม่ได้หมายความว่า ต้องมีเวลาทุ่มเทให้การเรียนให้มากๆ แบบที่คนพูดกันเกลื่อนบ้านเกลื่อนเมือง แต่ผมหมายถึงระยะเวลาที่ใช้ในการเรียน คุณมีเวลาแค่ไหน ในการเรียน มีแค่ 2 ปีครึ่งเท่านั้นหรือเปล่า ถ้าใช่ก็ไม่ควร เพราะเอาเข้าจริงๆ ก็เป็นเรื่องยากที่จะจบได้ภายใน 2 ปีีครึ่ง (นี่กรณีที่ไม่ติดวิชาอะไรแล้วนะครับ)
เช่นรุ่นผม หลักสูตร 2 ปีครึ่ง เข้าเรียนเทอม 1 ปี 2551
1/51 (ประมาณ มิ.ย. – ต.ค. 51)
2/51 (ประมาณ พ.ย. 51 – มี.ค. 52)
3/51 หรือ Summer (ประมาณ เม.ย. – พ.ค. 52) —> ครบ 1 ปี
1/52 (ประมาณ มิ.ย. – ต.ค. 52)
2/52(ประมาณ พ.ย. 52 – มี.ค. 53)
3/52 หรือ Summer (ประมาณ เม.ย. – พ.ค. 53) —> ครบ 2 ปี
1/53 (ประมาณ มิ.ย. – ต.ค. 53) —> ครบ 2 ปี ครึ่ง
แต่ก็ยังจบไม่ได้ ถ้ายังไม่ได้สอบประมวลความรู้ หรือ Comprehensive (ข้อเขียน และปากเปล่า)
สอบข้อเขียน (ประมาณ พ.ย. 53)
สอบปากเปล่า (ประมาณ ม.ค. 54) ถ้าผ่านได้ในรอบนี้ —> เกือบ 3 ปี
ถ้ายังไม่ผ่านมีอีกทีหนึ่ง
สอบข้อเขียน (ประมาณ เม.ย. 54)
สอบปากเปล่า (ประมาณ มิ.ย. 54) ถ้าผ่านได้ในรอบนี้ —> เท่าไหร่แล้วเนี่ย
ตัวอย่างเท่านี้ น่าจะพอตอบคำถามที่ทุกคนสงสัยได้ว่า ทำไมผมเรียนนานจัง เพราะผมไม่ได้ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อน ว่า 2 ปีครึ่งตามคำโฆษณานั้นน่ะ ไม่ใช่แค่หมดวิชาเรียน แต่ต้องรวมการสอบประมวลความรู้ ที่รุ่นพี่บอกว่าโหด ว่าหิน ผ่านกันย๊ากยาก เ้ข้าไปด้วย
วันนี้ ผมลางานครับ ด้วยหลายๆ เหตุผล โดยที่เหตุผลหนึ่งก็คือ ผมต้องรีบทำสรุปวิชาที่จะสอบในวันพฤหัสบดีนี้ (แบ่งกันทำกับเพื่อนครับ) ซึ่งผมตัดสินใจไปนั่งทำที่นิด้าครับ
ด้วยเหตุบังเอิญครับ วันนี้นิด้าเขาซ้อมรับปริญญากัน ผมก็เฉยๆ นะครับ ไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนจะถึงป้ายที่มีสะพานลอยข้ามไปนิด้า ผมมองไปเห็นคนที่เขาจะรับปริญญา ซึ่งสวมชุดครุยที่เป็นคนละแบบกับพระจอมเกล้าที่ผมเคยใส่ตอน ป.ตรี เห็นแล้วกลับรู้สึกว่า ก็สวย ดูดีไปอีกแบบนะ ถ้ามีโอกาสได้รับก็ดีสิ (ตอนนี้ โอกาสริบหรี่เหลือเกิน)
พอเดินเข้าไปในนิด้า โป๊ะเชะ เลยครับ ที่หน้าตึกคณะของผม คณบดีท่านกำลังจะนำขบวนบัณฑิตของคณะไปยังห้องประชุมพอดี ผมเคยได้ยินว่า คณะของผมมีประเพณีนี้ คือคณบดี และอาจารย์ในคณะจะเดินนำขบวนบัณฑิตจากหน้าคณะไปส่งที่หอประชุม (คณะอื่นไม่มี) วันนี้เห็นของจริง (แม้จะเป็นแค่พิธีซ้อมก็เหอะ) เล่นเอาขนลุกซู่ ขนลุกจริงๆ นะครับ ตอนที่เขียนนี่ก็ขนลุกเวลานึกถึงภาพนั้น
ผมได้แต่บอกตัวเองว่า ผมจะไปอยู่ในขบวนนั้นให้ได้ ไม่ว่ามันจะช้าหรือเร็วแค่ไหนก็ตาม (ซึ่งตึกคณะกำลังจะถูกทุบแล้วครับ เพื่อจะสร้างใหม่ แต่ไม่เป็นไร ตึกไหนก็ได้ แค่อยู่ในขบวนนั้นก็พอแล้ว)
เทอมนี้เป็นเทอมแรกครับ ที่ผมได้เรียนกับ อาจารย์ ดร.วิชิต หล่อจีระชุณห์กุล อาจารย์เป็นผู้ที่มีประสบการณ์สูงมาก วิชาที่ผมเรียนกับท่านคือ IT716 INFORMATION SECURITY MANAGEMENT
มีอยู่ครั้งหนึ่ง อาจารย์สอนเรื่องการออกแบบระบบที่มีความมั่นคงปลอดภัย อาจารย์บอกว่าคนที่เป็นคนคอยวิจารณ์นั้นมันง่าย เขาไม่ได้รับรู้ถึงข้อจำกัดอะไรของผู้ที่ออกแบบ เช่น งบประมาณ เป็นต้น
จากเรื่องนี้ ทำให้คิดถึง บางคนที่ชอบวิจารณ์ชาวบ้านชาวช่อง ว่าคนนั้น ว่าคนนี้ บางทีก็ด่า (ผมเองก็ยอมรับว่าเขาเป็นคนเก่ง) แต่ผลงานของเขาเอง และบางทีก็เป็นผลมาจากเขาอีกทีนั้น ผมเองก็มองว่ามันก็ไม่ได้ความเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรไป แต่ก็รู้สึกเซ็งๆ เหมือนกัน
จากการได้คุยกับเพื่อนเพิ่มอีก 2-3 คน (ที่มหานคร) ทำให้ทราบว่ามีคนที่อยากเรียนแผน ก มีจำนวนเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ผมเองก็ไม่ทราบหรอกครับ ว่าตัวผมเองมีความสามารถมากพอหรือเปล่า
สาเหตุที่ทำให้ผมมีความสนใจการทำ “วิทยานิพนธ์ (Thesis)” ในการเรียนแผน ก ก็เพราะคิดว่าผลงานที่ออกมา ดูจะมีคุณค่ากับตัวผม (และสังคม) มากกว่าการทำ “IS หรือ การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง(Independent Study 2)” ในแผน ข แต่ก็ไม่ใช่ว่า IS จะไม่มีประโยชน์นะครับ ทุกอย่างที่ทำย่อมมีประโยชน์มากน้อย แตกต่างกันไป
ผมอยากทำสิ่งที่มีคุณค่า แต่สิ่งๆ นั้น ผมยังคิดไม่ออก จะทำยังไงดีนะ ใครมีแนวคิดอะไร ช่วยเสนอมาหน่อยครับ เหะๆ
เช้าวันนี้ ผมมีพรีเซนต์งานกลุ่มในวิชาที่เรียนที่มหานคร โดยปรกติคาบนี้จะเริ่มตอน 9.00 น. แต่เนื่องจากมีพรีเซนต์งาน อาจารย์เลยให้มาตั้งแต่ 8.00 น. ผมตื่นมาตอน 8.15 น. ผมตกใจมาก เพราะผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอน ตี 5 ครึ่ง แต่ที่ตื่นสายก็เพราะว่านั่งปั่นสไลด์ทั้งคืน (โต้รุ่งเลย)
แม้ว่ากลุ่มผมจะไม่ใช่กลุ่มแรก ที่จะต้องพรีเซนต์ตั้งแต่ 8.00 น. แต่ด้วยระยะทางจากหอผม (สามเสนใน) ไปถึงมหานคร (หนองจอก) มันไม่ใช่ใกล้ๆ เลยครับ ผมตัดสินใจนั่งแท็กซี่ไปเดอะมอลล์บางกะปิ แต่ด้วยความที่ผมบอกคนขับว่าซิ่งได้ซิ่งเลย พี่คนขับเลยเลือกเส้นทางไปทางพระราม 9 เพราะเห็นว่าผมคงรีบมาก พอถึงช่วงพระราม 9 ผมเริ่มรู้สึกแล้วว่า ถ้าไปรอรถตู้ที่เดอะมอลล์บางกะปิยังไงก็ไม่ทัน จึงตัดสินใจถามพี่คนขับว่า เคยไปหนองจอกไหม พี่เขาบอกว่ารู้จัก ผมเลยถามว่า ถ้าเปลี่ยนไปที่นั่นแทน พี่เขาจะไปไหม พี่เขาตกลง ก็เลยไม่แวะบางกะปิแล้ว
ไปถึง ม. ก็ประมาณ 9.20 น. เสียไป 269.- แต่ในมือถือไว้ 271.- ก็เลยให้ไปหมดนั่นเลย สุดยอดจริงๆ ครับ ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียว แต่ก็เล่นเอาผมจนไปเลยทั้งอาทิตย์
