08-03-53 ผมไป se-ed ที่โลตัสมาครับ ได้หนังสือที่เกี่ยวกับแม่กลองมา 1 เล่ม ชื่อ คู่มือกินอร่อย อัมพวา+แม่กลอง สำนักพิมพ์แสงแดดจำกัด ตอนแรกไม่ตั้งใจซื้อ ได้อ่านเล็กน้อย แต่เห็นรูปอาหารต่างๆ แล้วอยากรู้จักมากขึ้น ว่าร้านไหนที่ติดดาว อยากรู้ว่าตัวเราไปกินมาหมดหรือยังที่ดังๆ เลยยอมเสียตังค์มาแล้วครับ แนะนำให้รู้ไว้น่ะ คนแม่กลองเวลาใครถาม จะได้แนะนำกันให้ดังกระฉ่อนไปทั่วโลกา ยิ้มๆ
ช่วงหลายวันก่อน ตัวผมเองมีอารมณ์ที่แย่ๆ ใจแย่ๆ หัวใจเหี่ยวเฉา จากหลายเรื่องๆ เลยไปนั่งเล่นที่หัวสะพานที่บ้าน (สะพานที่ทอดลงไปในทะเล) เห็นแล้วมันปลดปล่อยอารมณ์ได้ดี ทะเลแต่ละวันจะไม่เหมือนกันนะ ก็เหมือนจิตใจของเรา ที่มีบางช่วงอารมณ์ดี บางช่วงอารมณ์ไม่ดี ผมผ่อนคลายได้ครับกับการนั่งดูทะเล
เลยอยากรู้เวลา หัวใจหดหู่ คุณทำไร ทำอย่างไรกันครับ โปรดชี้แนะ เป็นแนวทาง คงไม่มีใครไม่เคย เหี่ยวเฉา น่ะครับ
ในรอบ 1 ปี จะมีครั้งนึงที่ผมและกลุ่มเพื่อนจะนัดรวมตัวกันเฉพาะกิจ
ไปชาร์ตแบตเตอร์รี่ชีวิต เพื่อเพิ่ม… ไฟในการทำงานด้วยกัน
ส่วนสถานที่ก็ตามแต่ว่าเพื่อน ๆ จะเสนออะไร แล้วบอร์ด (พวกเรานี่แหละ)
จะอนุมัติมั้ย โดยจะมี Trip Manager (เพื่อนผู้เสียสละ)
เป็นธุระในการจัดวัน เวลา หารถ ที่พัก ทุกอย่าง… (ดีจริง ๆ) ให้บอร์ด
พิจารณาอีกนั่นแหละ ซึ่งในทริปนี้ เราเลื่อนเวลาจากปลายปี 52
เป็นต้นปี 53 เพื่อตั้งใจรับลมหนาว.. เต็มที่ และให้ผ่านพ้นฤดูกาล
ท่องเที่ยวของคนอื่น ๆ ไป ประกอบกับในปีที่ผ่าน ๆ มาเรามีความตั้งใจ
ไปดูซากุระที่ดอยอ่างขาง แต่พลาดตอนบานซะทุกที ปีนี้เราเลย..
เลือกวันใหม่ ให้ใกล้เคียงกับช่วงบานของซากุระมากที่สุด
.. ในรอบปีมีอะไรมากมาย ที่เหนื่อย ยุ่งยาก ลำบากกาย ใจ
.. ผมพยายามผ่านพ้นทุกอย่างไปได้ด้วยดี.. และรอวันนี้.. วันที่
จะได้พักอย่างสบาย.. ใจ ในสถานที่อากาศดี ธรรมชาติสวยงาม
กับเคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจ…
จึงนำบรรยากาศมาแบ่งปันให้ทุกท่าน.. ในวันหยุดอย่างนี้ดูบ้าง
ผมยอมรับนะครับว่า.. เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นป้ายแบบนี้
“ระวัง..เต่า” เห็นแล้วทำให้อดอมยิ้มไม่ได้
แสดงว่าเต่า เนี่ยก็เป็นสัตว์สำคัญที่อยู่ใน
ชุมชน หรือระแวกนั้นเหมือนกันนะครับ
เค้าถึงได้ทำป้ายแบบนี้ไว้.. เตือนผู้ขับขี่
จึงทำให้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการอยากแบ่งปันความรู้สึก
ให้เทกท่าน (ที่ยังไม่เคยเห็น) ลองดูกันบ้างครับ..
ผมเป็นคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในกรุงเทพฯ แต่ชีวิตอีกครึ่งหนึ่งก็ใช้ในแม่กลองด้วยเช่นกัน
จึงเห็นถึงความแตกต่างระหว่างสังคมชีวิตในเมือง กับนอกเมือง และเมื่อไม่นานมานี้
ผมก็ได้มีโอกาสเดินทางไปเที่ยวทางภาคเหนือโดยมีโปรแกรมการเดินทางคร่าว ๆ คือ
ภูชี้ฟ้า – ดอยอ่างขาง – แม่ตะมาน ซึ่งในหนึ่งปีผมก็จะต้องหาเวลาสักครั้งหนึ่งไปพักผ่อน
ทางภาคเหนือ เนื่องจากมีความประทับใจส่วนตัวกับสภาพแวดล้อม อากาศ และธรรมชาติ
ซึ่งสถานที่สวนใหญ่ที่ไปก็มักจะเป็นภู/ดอย ซะเป็นส่วนใหญ่ เนื่องจากสวยงาม
และมีอากาศเย็นสบายยยยย (จนหนาวเหน็บ)
ในการเดินทางขึ้นภู/ดอยนั้น เส้นทางค่อนข้างสลับซับซ้อน ใช้เวลาในการเดินทาง
ส่วนใหญ่เวลานั่งรถก็จะดูหนัง ฟังเพลง หลับ.. และ ไม่ลืมที่จะดูบรรยากาศรอบด้าน
ซึ่งสำหรับชานเมือง หรือชุมชนริมทาง บนภูเขานั้น ก็จะทำให้ผมเกิดฉุดคิดขึ้นมาในใจ
เสมอว่า.. “ชีวิตคนเราจะต้องการอะไรกันมากมายนะ” ดูคนในชุมชนเหล่านี้สิ.. เค้าอยู่
ในสภาพแวดล้อมที่ดี มีเรือกสวนไร่นา อาหารการกินพร้อมมูล อากาศก็สุดแสนจะดี
ชีวิตเค้าเหล่านี้ไม่ต้องแย่งกันกิน แย่งกันใช้ แย่งกันขึ้นรถเมล์ หรือแก่งยิ่งชิงดีกับใคร
เลย.. กลางวันทำงาน ดูนาดูไร่ ปล่อยวัวไปหากิน มีผัก ผลไม้ปลูกไว้รายล้อม..
ไม่ต้องทนร้อนแออัดกับใคร.. กลางคืนอากาศเย็นสบาย ดาวเต็มท้องฟ้า…
มันช่างมีความสุขเสียนี่กระไร.. เป็นชีวิตที่พอเพียง ตามรอยเบื้องพระยุคลบาทจริง ๆ
ทำไมน้า เราถึงไม่มีชีวิตแบบเค้าบ้าง..เราจะอยู่ได้มั้ยนะ.. แบบนี้
.. ความสุขทุกวันนี้ของเรา.. มันอยู่บนพื้นฐานที่แตกต่างกันเหลือเกิน..
ผมเคยคิดนะ..ว่าอยากย้ายไปทำงานที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน เพราะ
ชอบบบบอากาศ ภูเขา ท้องฟ้า ดวงดาวซะเหลือเกิน แต่.. เนื่องจาก
ยังคงมีครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบที่แม่กลอง.. เราจะตัดช่องน้อยแต่พอตัว
ทิ้งภาระความรับผิดชอบ ไปมีความสุข.. ตามใจฝันได้อย่างไร..
จึงขอเพียงว่า.. ปีละครั้งที่จะไปใช้ชีวิตอยู่ดั่งใจฝัน..
ผมว่าความสุขของผมคงไม่ใช่เพียงแต่ว่า.. ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเพียงคนเดียว
แต่ยัง..ต้องคิดถึงความสุขโดยภาพรวมของครอบครัวด้วย จึงจะคุ้มค่ากับ
การมีชีวิตอยู่.. “ชีวิตคนเรานะ.. ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการทำหน้าที่หรอก
แค่เพียงเราทำมันไปให้ดีที่สุด.. เราก็มีความสุขได้เสมอ.. ”