แม่กลอง | there’s something about maeklong

วันตรุษจีนทีไร.. เรามักจะเห็นข่าวคราว ภาพของการจับจ่าย
ซื้อของ และการสีสันของเทศกาลอย่างสม่ำเสมอ .. ทำให้
ผมนึกขึ้นมาได้เรื่องนึงว่า คนไทยเราเนี่ยมีคนไทยที่มีเชื้อสาย
จีนอยู่เยอะเหมือนกัน จนกลายเป็นว่าไทยจีนกลืนกันไปแล้ว
อยากรู้จริง ๆ เลยว่ามีคนไทยเชื้อสายจีนทั้งประเทศซักกี่คน
จะมีประเทศอื่นที่เค้าแน่นแฟ้นกับจีนมากเหมือนบ้านเรามั้ยนะ
น่าจะมีการทำสำรวจกันซักทีเหมือนกันนะครับ ท่าจะดี
สุดท้ายนี้เนื่องในเทศกาลตรุษจีน (ปีใหม่จีน)
ก็ขอให้ทุกท่าน.. มีความสุขตลอดปี ตลอดไป.. ครับ

Ref : วันตรุษจีน

วันนี้เป็นวันไหว้ (วันสิ้นปี) ผมเองก็เปนคนหนึ่งที่..
มีเชื้อสายจีน (ไม่เห็นจะมีความตี๋เลย) แต่ถามว่าไหว้เป็นไหมเนี่ย
สามารถตอบได้เต็มปากเลยว่า ไม่เป็น .. ได้แต่ช่วยเค้าหยิบจับ
อะไรต่อมิอะไร .. และรอเวลากินของไหว้.. (อร่อยครับ) ชอบ
ว่าแต่ในบอร์ดเราเนี่ยมีตี๋หมวย.. บ้านไหนไหว้เจ้ากันบ้างครับ

ในรอบ 1 ปี จะมีครั้งนึงที่ผมและกลุ่มเพื่อนจะนัดรวมตัวกันเฉพาะกิจ
ไปชาร์ตแบตเตอร์รี่ชีวิต เพื่อเพิ่ม… ไฟในการทำงานด้วยกัน
ส่วนสถานที่ก็ตามแต่ว่าเพื่อน ๆ จะเสนออะไร แล้วบอร์ด (พวกเรานี่แหละ)
จะอนุมัติมั้ย โดยจะมี Trip Manager (เพื่อนผู้เสียสละ)
เป็นธุระในการจัดวัน เวลา หารถ ที่พัก ทุกอย่าง… (ดีจริง ๆ) ให้บอร์ด
พิจารณาอีกนั่นแหละ ซึ่งในทริปนี้ เราเลื่อนเวลาจากปลายปี 52
เป็นต้นปี 53 เพื่อตั้งใจรับลมหนาว.. เต็มที่ และให้ผ่านพ้นฤดูกาล
ท่องเที่ยวของคนอื่น ๆ ไป ประกอบกับในปีที่ผ่าน ๆ มาเรามีความตั้งใจ
ไปดูซากุระที่ดอยอ่างขาง แต่พลาดตอนบานซะทุกที ปีนี้เราเลย..
เลือกวันใหม่ ให้ใกล้เคียงกับช่วงบานของซากุระมากที่สุด
.. ในรอบปีมีอะไรมากมาย ที่เหนื่อย ยุ่งยาก ลำบากกาย ใจ
.. ผมพยายามผ่านพ้นทุกอย่างไปได้ด้วยดี.. และรอวันนี้.. วันที่
จะได้พักอย่างสบาย.. ใจ ในสถานที่อากาศดี ธรรมชาติสวยงาม
กับเคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจ…
จึงนำบรรยากาศมาแบ่งปันให้ทุกท่าน.. ในวันหยุดอย่างนี้ดูบ้าง

ผมคิดเสมอนะครับว่า ไม่ใช่แค่เราหรอก ที่จะเจอปัญหาหรือเรื่องราวทุกข์ใจ
คนอื่นหลาย ๆ คนก็ต้องเมีเรื่องอะไรกันบ้างหล่ะ ที่ทำให้เค้าระคายเคืองจิตใจ
ท้อใจ ท้อแท้ ท้อถอย ไม่มากก็น้อย ..ขึ้นอยู่กับว่า แต่ละคนจะหาทางแก้ไข
ปัญหา หรือเรื่องราวที่พบเจอนั้นอย่างไร ผมเองก็เป็นผู้หนึ่งที่เคยเจอปัญหา
ที่ทำให้รู้สึกแย่  ขุ่นเคือง ในใจ มองไปทางไหนก็ยังไม่พบทางออก และผม
ก็ไม่สามารถแก้ไขปัญหานั้นได้ด้วยตัวเอง.. ซึ่งหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมา..
และปัญหาบางอย่างเราก็ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยตัวเราเอง.. ผมก็จนใจ
แต่จะจนใจอย่างไร เส้นทางเดินจะมืดสักแค่ไหน.. แต่ปลายทางของอุโมงค์
ผมก็ยังพบแสงสว่าง.. เสมอ.. นั่นคือ “ใจของเรา..เป็นทางออก..
เราจะทำอะไรไม่ได้ เราก็ทำที่ใจเรา.. ยอมรับมัน ปล่อยให้มัน
เป็นไปตามทางของมัน ส่วนใจเราก็ต้องวางในทางของเรา”
ฝากถึงหลาย ๆ ท่านที่มีปัญหา และยังไม่พบทางออกนะครับ
ว่าอย่าเพิ่งท้อถอย หมดแรงใจไปก่อน ลองค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ ทำ
ค่อย ๆ แก้ไขปัญหาไป ตามวิสัยที่เราสามารถทำได้
และถ้าไม่พบทางออกจริงๆ  ลองฟังธรรมะครับ..ช่วยได้นะ..
และหนทางที่มืดมิด.. ก็อาจจะสว่างได้..ที่ปลายเส้นทางของอุโมงค์ครับ..

ผมยอมรับนะครับว่า.. เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นป้ายแบบนี้
“ระวัง..เต่า” เห็นแล้วทำให้อดอมยิ้มไม่ได้
แสดงว่าเต่า เนี่ยก็เป็นสัตว์สำคัญที่อยู่ใน
ชุมชน หรือระแวกนั้นเหมือนกันนะครับ
เค้าถึงได้ทำป้ายแบบนี้ไว้.. เตือนผู้ขับขี่
จึงทำให้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการอยากแบ่งปันความรู้สึก
ให้เทกท่าน (ที่ยังไม่เคยเห็น) ลองดูกันบ้างครับ..

ผมผ่านไปผ่านมาในเว็บพันธุ์ทิพย์ เลยบังเอิญไปเจอเจ้าสุนัขอยู่พันธุ์นึง
พอเห็นมันแล้วทำให้รู้สึก..แอบชอบ ทำไมมันน่ารักงี้อ่ะ เห็นแล้วอยากเลี้ยงเลย
ทั้ง ๆ ที่ พอหาข้อมูลต่างๆ  แล้วก็พบว่าสุนัขพันธุ์นี้เลี้ยงยาก เอาแต่ใจ ดืื้อ ซน
ต้องดูแลต้องเอาใจใส่เป็นอย่างดี  ต้องมีเวลาให้ ดื้อ ซน กินยาก ไม่เหมือนสุนัขพันธุ์ทาง
บ้านเราเลย แต่ผมก็ยัง.. นั่งเปิดรูปมันดูทุกวัน อ่านเรื่องราวในบอร์ดคนรักสุนัขพันธุ์นี้..
จนเริ่มต้องกลับมาคิดแล้วว่า
“เอ.. นี่เราเป็นไร กับแค่ไปเจอหมาน่ารักเข้าหน่อย ทำเป็นอยากเลี้ยงนะ คิดดีแล้วหรือยัง..
หรือแค่หลงในรูปลักษณ์ความน่ารักของมันแบบนี้..”
ผมพยายามเรียกสติของตัวเอง กลับมา.. พยายามใช้ปัญญา คิด และไตร่ตรอง
เรื่องราวต่าง ๆ … แต่ก็ยัง.. ไม่อาจห้ามใจ

เจ้าสุนัขตัวนี้คือ ไซบีเรียน ฮัสกี้ ครับ.. มีเพื่อน ๆ พี่ ๆ ท่านไหนเลี้ยงบ้างป่ะครับ
ผมจาทำยังไงดีเนี่ย.. น่ารักกกกกซะขนาดนี้.. ช่วยผมที.. ครับ

ผมเป็นคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในกรุงเทพฯ แต่ชีวิตอีกครึ่งหนึ่งก็ใช้ในแม่กลองด้วยเช่นกัน
จึงเห็นถึงความแตกต่างระหว่างสังคมชีวิตในเมือง กับนอกเมือง และเมื่อไม่นานมานี้
ผมก็ได้มีโอกาสเดินทางไปเที่ยวทางภาคเหนือโดยมีโปรแกรมการเดินทางคร่าว ๆ คือ
ภูชี้ฟ้า – ดอยอ่างขาง – แม่ตะมาน ซึ่งในหนึ่งปีผมก็จะต้องหาเวลาสักครั้งหนึ่งไปพักผ่อน
ทางภาคเหนือ เนื่องจากมีความประทับใจส่วนตัวกับสภาพแวดล้อม อากาศ และธรรมชาติ
ซึ่งสถานที่สวนใหญ่ที่ไปก็มักจะเป็นภู/ดอย ซะเป็นส่วนใหญ่ เนื่องจากสวยงาม
และมีอากาศเย็นสบายยยยย (จนหนาวเหน็บ)
ในการเดินทางขึ้นภู/ดอยนั้น เส้นทางค่อนข้างสลับซับซ้อน ใช้เวลาในการเดินทาง
ส่วนใหญ่เวลานั่งรถก็จะดูหนัง ฟังเพลง หลับ.. และ ไม่ลืมที่จะดูบรรยากาศรอบด้าน
ซึ่งสำหรับชานเมือง หรือชุมชนริมทาง บนภูเขานั้น ก็จะทำให้ผมเกิดฉุดคิดขึ้นมาในใจ
เสมอว่า.. “ชีวิตคนเราจะต้องการอะไรกันมากมายนะ” ดูคนในชุมชนเหล่านี้สิ.. เค้าอยู่
ในสภาพแวดล้อมที่ดี มีเรือกสวนไร่นา อาหารการกินพร้อมมูล อากาศก็สุดแสนจะดี
ชีวิตเค้าเหล่านี้ไม่ต้องแย่งกันกิน แย่งกันใช้ แย่งกันขึ้นรถเมล์ หรือแก่งยิ่งชิงดีกับใคร
เลย.. กลางวันทำงาน ดูนาดูไร่ ปล่อยวัวไปหากิน มีผัก ผลไม้ปลูกไว้รายล้อม..
ไม่ต้องทนร้อนแออัดกับใคร.. กลางคืนอากาศเย็นสบาย ดาวเต็มท้องฟ้า…
มันช่างมีความสุขเสียนี่กระไร.. เป็นชีวิตที่พอเพียง ตามรอยเบื้องพระยุคลบาทจริง ๆ
ทำไมน้า เราถึงไม่มีชีวิตแบบเค้าบ้าง..เราจะอยู่ได้มั้ยนะ.. แบบนี้
.. ความสุขทุกวันนี้ของเรา.. มันอยู่บนพื้นฐานที่แตกต่างกันเหลือเกิน..
ผมเคยคิดนะ..ว่าอยากย้ายไปทำงานที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน เพราะ
ชอบบบบอากาศ ภูเขา ท้องฟ้า ดวงดาวซะเหลือเกิน แต่.. เนื่องจาก
ยังคงมีครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบที่แม่กลอง.. เราจะตัดช่องน้อยแต่พอตัว
ทิ้งภาระความรับผิดชอบ ไปมีความสุข.. ตามใจฝันได้อย่างไร..
จึงขอเพียงว่า.. ปีละครั้งที่จะไปใช้ชีวิตอยู่ดั่งใจฝัน..
ผมว่าความสุขของผมคงไม่ใช่เพียงแต่ว่า.. ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเพียงคนเดียว
แต่ยัง..ต้องคิดถึงความสุขโดยภาพรวมของครอบครัวด้วย จึงจะคุ้มค่ากับ
การมีชีวิตอยู่.. “ชีวิตคนเรานะ.. ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการทำหน้าที่หรอก
แค่เพียงเราทำมันไปให้ดีที่สุด.. เราก็มีความสุขได้เสมอ.. ”

ไปดูมาแล้วครับ สำหรับหนังรักอีกอารมณ์หนึ่ง ” อยากได้ยินว่ารักกัน” หรือชื่อภาษาอังกฤษ
ที่แตกต่างว่า “Best Supporting Actor” เรื่องตอนก่อนดูไม่คาดคิดว่าเนื้อหาของเรื่อง
จะหักมุมจากแนวคิดชื่อเรื่องซะขนาดนี้ ภาพรวมของเรื่องเป็นหนังที่แปลกครับ ตัวเอกของเรื่อง
ไม่ใช่พระเอก แต่เป็นพระรองที่อกหักช้ำรัก เป็นหนังสือที่สื่อถึงมุมมองความรักอีกแบบ
ที่ว่า.. เห็นคนที่เรารักเค้ามีความสุข สมหวัง.. เราก็สามารถมีความสุขได้

     อีกสิ่งหนึ่งที่ผมชอบและประทับใจในหนังเรื่องนี้มากก็คือ.. เพลงประกอบ
เกือบ ๆ ทำให้หนังเรื่องนี้เป็น MV เชียวหล่ะ คือเพลงประกอบเยอะครับ
เพราะซะด้วย ถึงแม้จะเป็น Cover ใหม่ก็เถอะ.. เพลงที่โดน  ๆ หลักก็คือ
“อยากได้ยินว่ารักกัน” กับอีกเพลงที่ขาดเสียไม่ได้คือ “ตัวสำรอง”
ที่ฟังแล้ว.. เจ็บโดนใจ

เห็นคุณ issuemako เล่าเรื่องภาษี มาซะหลายวัน แต่แปลกใจเล็กน้อยที่คน comment
หายไปไหนกันหมดน้อ…หรือเป็นเพราะไม่ใช่เรื่องในกระแสของผู้อ่านกันนะ แต่ก็อดทำให้
ไฟในการเล่าเรื่องราวคุกรุ่นขึ้นมาอย่างกระทันหัน เนื่องจากเห็นในความสนใจของเพื่อน
สมาชิก ประกอบกับความเป็นพลเมืองที่ดีที่รู้และเข้าใจการเสียภาษี แอบปลื้มใจเลยหล่ะ
จึงอยากเขียนอะไรบ้าง

การหักลดหย่อนเงินบริจาคสำหรับการเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา
มีอยู่ 2 ประเภทหลัก ๆ คือ

1. เงินบริจาคสนับสนุนการศึกษา
คือเงินที่จ่ายเป็นค่าใช้จ่ายเพื่อสนับสนุนการศึกษา (ตามหลักเกณฑ์ เช่น ค่าสร้างอาคาร ซื้อหนังสือฯ )
หักได้ 2 เท่า ของจำนวนเงินที่จ่ายไปจริงแต่ไม่เกินร้อยละ 10 ของเงินได้สุทธิ

2. เงินบริจาคการกุศลสาธารณะ
คือ เงินที่บริจาคให้แก่วัดวาอาราม (ทุกศาสนา), สภากาชาดไทย, สถานพยาบาล
และสถานศึกษาของทางราชการหรือองค์การของรัฐบาลสถานศึกษาเอกชน ฯ
(รายละเอียดเพียบ) หักได้ไม่เกินร้อยละ 10 ของเงินได้สุทธิหลังจากหักข้อ 1 มาก่อน
ที่สำคัญ เน้นนะครับว่าต้องบริจาคเป็นเงินเท่านั้น ห้ามเป็นของ
โดยยกตัวอย่างใบอนุโมทนาบัตร และประเด็นพิจารณาสำคัญ ตาม * ในภาพนะครับ

จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของผมก็เห็นว่ามีท่านผู้ใจบุญ มากมายนำเอกสารหลักฐาน
ใบอนุโมทนาบัตรมาใช้สิทธิหักลดหย่อนภาษีกันหลายต่อหลายคน แต่.. เอ๊ะ…
บางคนที่บริจาคเงินไป แต่เมื่อนำเอกสารใบอนุโมทนาบัตรมาแสดงสิทธิแล้วปรากฎว่า
ใช้ไม่ได้ตามกฎหมาย เนื่องจาก วันที่ผิดปี ข้อความไม่ถูกต้อง ฯลฯ สารพัดครับ
เขาเหล่านั้นก็มักจะบ่น ๆ ไม่พอใจ ต่อว่าสรรพากร ไม่ยอมรับกับข้อกฎหมายดังกล่าวบ้าง…
(เท่าที่ผมพบเห็นนะ) คือเค้าอยากที่จะใช้สิทธิได้ ก็เค้าอุตส่าห์บริจาคแล้วหน่ะเอง

ผมทราบนะครับว่ามันเป็นสิทธิของท่าน ที่กฎหมายให้ไว้ ว่าถ้าท่านบริจาคแล้ว
มันตรงกับเงื่อนไขตามกฎหมาย ๆ ก็จะให้สิทธิท่านลดหย่อนจำนวนเงินดังกล่าวได้
แต่.. ในใจส่วนลึกของผมก็อยากจะถามท่าน ๆ เช่นกันว่า ท่านบริจาคเงินไปเพื่ออะไร
ท่านบริจาคเพราะความศรัทธาในใจ บริจาคเพื่อความเสียสละ บริจาคเพราะเพื่อให้ตัวเอง
รู้ถึงการเป็นผู้ให้ และลดกิเลศในใจ… ท่านอยากได้อะไรตอบแทนกลับมาจากการบริจาค

.. การเสียภาษีให้ประเทศชาติ เป็นหน้าที่และเป็นการทำเพื่อส่วนรวมอย่างหนึ่งเช่นกัน
แต่คนเรามักไม่คิดว่านี่เป็นการบริจาค ใจยังตัดเงินที่บริจาคก้อนนั้นไม่ขาดเลย..
เคยมีคนเล่าให้ผมว่า มีคนอยากจะทำบุญโดยการปล่อยเต่า.. ที่สวนโมกข์ ก็ซื้อเต่า
ดั้นต้นจากกรุงเทพฯ เดินทางไปปล่อยถึงสวนโมกข์ (วัดท่านอาจารย์พุทธทา

” once in a blue moon” หรือ .. สักครั้งที่พระจันทร์จะเป็นสีน้ำเงิน
จริง ๆ แล้วมันเป็นสำนวนของฝรั่งอันนึงที่มีความหมายประมาณว่า เป็นไปได้ยาก
ไม่น่าเป็นไปได้ หรือนานทีจะมีสักครั้งหนึ่ง หรือยากเสียจนกระทั่งกลายเป็นเรื่องไร้สาระไปเลย
เหมือนกับ.. รักแท้ ที่มันหายาก.. แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้นี่นา
เฉกเช่นเดียวกับพระจันทร์ที่จะเป็นสี “น้ำเงิน”
ผมรู้จักคำคำนี้.. เมื่อนานมาแล้วเป็นชื่อเพลงประกอบ
ในซี่รี่ย์ญี่ปุ่นในความทรงจำเรื่องหนึ่งคือ.. With Love
ทาง iTV เรื่องราวของคุณ Hazekawa กับตุ๊กตาไล่ฝน
.. และในวันนี้นี่เองครับตี 1 กว่า ในวันออกพรรษา ที่พระจันทร์จะเป็นสีน้ำเงิน
ผมอยากรอดูพระจันทร์สีน้ำเงินสักครั้ง..เพื่ออธิษฐาน.. เหลือเกิน..

เช้าวันที่ฝนพรำ.. ทุกอย่างในชีวิตประจำวันยังคงใช้ชีวิตเช่นเดิม  ตื่นแต่เช้า
รีบอาบน้ำแต่งตัวไปขึ้นรถที่แม่กลอง เพื่อที่จะเดินทางไปทำงานแถวซอยอารีย์
แต่บรรยากาศสินะ ที่เปลี่ยนไป..
เป็นอะไรไม่รู้.. เวลาที่ฝนตก โดยเฉพาะฝนพรำแบบนี้ มันให้บรรยากาศที่ดีจริง ๆ
กลิ่นฝน.. กลิ่นไอดิน.. กับละอองฝนที่ปลิดปลิวลงมาอย่างไม่ขาดสาย
มองไปที่ตึกสูงต่างๆ ที่เรียงราย กลับมองไม่เห็นยอด.. เป็นเพียงกลุ่มละออง
สีเทา ๆ .. กระจกหน้าต่างรถก็จะมีหยดน้ำ.. กระจายอยู่ไม่ขาด
.. เวลาฝนพรำแบบนี้คิดถึงอะไรกันนะ.. มันให้ความรู้สึกที่ว่างเปล่า..
เหงา ๆ .. แต่ก็เป็นสุข.. คุณหล่ะ.. นึกถึงอะไรในวันฝนพรำ

” The Core ฝ่านรกกลางใจโลก “

เป็นภาพยนยนตร์ เมื่อหลายปีมาแล้วซึ่งผมเคยดูไปแล้ว 2 – 3 ครั้งแต่มาวันนี้
ผมย้อนกลับมาดูใหม่ ด้วยความรู้สึกอยากกลับมาค้นหาความรู้สึกบางอย่าง
ของหนังเรื่องนี้ ที่ผมเคยได้รับ.. จากมัน
ผมคิดว่าบางท่านคงเคยได้ดูหนังเรื่องนี้มาแล้ว เรื่องราวโดยสรุปในมุมมอง
ของผมคือ เกิดความเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติ ส่งผลกระทบต่อ คน สัตว์
วัตถุต่าง ๆ โดยปัญหาเกิดมาจาก แกนโลกหยุดหมุน รัฐบาลสหรัฐ ค้นหาสาเหตุ
โดยระดมนักวิทยาศาสตร์หลายแขนง ร่วมกันค้นหาสาเหตุและแนวทางแก้ไข
ด้วยการสร้างยานเจาะใจกลางโลก เพื่อจะไปหมุนแกนโลกอีกครั้ง แต่ในระหว่าง
การเดินทางนั้น.. ทีมงานเกือบทั้งหมดค่อย ๆ เสียชีวิตไป ทีละคน ๆ เพื่อให้การทำ
ภารกิจกอบกู้โลก.. สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ผมมันตรงที่นักวิทยาศาสตร์ทุกคน
ค่อย ๆ เสียชีวิตลงไป.. พวกเค้าเสียสละ เพื่อภารกิจ.. เสียสละส่วนน้อย
เพื่อรักษาส่วนใหญ่ เสียสละบางส่วนเพื่อรักษาส่วนรวม ผมเคยมีความคิด
ว่า.. อยากให้คนในองค์กร หน่วยงานได้ดูหนังเรื่องนี้ ถ้ามีโอกาส
เพื่อให้ทุกคนเข้าใจถึงความร่วมแรงร่วมใจ ความเสียสละ
ที่เราควรมีเพื่อเป้าหมาย เพื่อความสำเร็จ เพื่อความอยู่รอดขององค์กร