ผมยอมรับนะครับว่า.. เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นป้ายแบบนี้
“ระวัง..เต่า” เห็นแล้วทำให้อดอมยิ้มไม่ได้
แสดงว่าเต่า เนี่ยก็เป็นสัตว์สำคัญที่อยู่ใน
ชุมชน หรือระแวกนั้นเหมือนกันนะครับ
เค้าถึงได้ทำป้ายแบบนี้ไว้.. เตือนผู้ขับขี่
จึงทำให้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการอยากแบ่งปันความรู้สึก
ให้เทกท่าน (ที่ยังไม่เคยเห็น) ลองดูกันบ้างครับ..
มีหนังสือมาแนะนำอีกแล้วครับ หลังจากที่ผมทำการอ่านเรื่องย่อของ ผู้ชนะสิบทิศ เวลาไปร้านหนังสือหรือท่องเน้ต จะตามหาหนังสือที่เขียนโดย ยาขอบ (นามปากกาของท่านโชติ แพร่พันธุ์)
หลายวันก่อนได้มาอีก 1 เล่ม เป็นหนังสือที่รวบรวมข้อความที่สวยงามจากหนังสือผู้ชนะสิบทิศ จนตั้งชื่อหน้าปกว่า ภาษาสวรรค์ใน ผู้ชนะสิบทิศ ตามสำนวน ‘ยาขอบ’
‘อักษราภรณ์’ รวบรวมและเรียบเรียง
โดยภาษาที่ท่านใช้เขียนมันงดงาม (วรรณศิลป์) จนไม่น่าเชื่อว่าท่านจะเขียนขึ้นมาได้
ในการเขียนช่วงพิศวาสก็ไม่ได้ทำให้คิดโดยการใช้ภาษาเป็นลามก แต่กลับสร้างความคิด จินตนาการของคนอื่นไปในทางมงคล
*จะเด็ดพร่ำพลอดกับจันทรา เมื่อมีโอกาสพบกันเป็นครั้งแรกหลังจากถูกแยกให้อยู่คนละแห่ง
“ธรรมดาผิดชอบชั่วดีทั้งปวงข้าพเจ้าก็รู้แก่ใจแล้ว ครั้นได้พบหน้าน้องเราเข้าสิ ความที่รู้ก็ลืมเสียสิ้น รู้แต่ว่าการจูบประการเดียวนี่แล้วจะถ่ายเทความรักที่ท่วมท้นอยู่ในอกตัวออกไปสู่ผู้ที่รักได้ แลถ้าการนี้ตละแม่ท่านจะปรับเอาเป็นความผิด ข้าพเจ้าก็จะรับเอาว่าตัวผิดตรงที่ไม่กล้าจูบให้มากสาสมกับที่ตั้งใจมาหลายวัน”
ปล. ยังไม่ได้ซื้อหนังสือผู้ชนะสิบทิศ ที่เป็นเรื่องตั้งต้นจำนวน 8 เล่มเลย แต่มาได้หนังสืออื่นที่เกี่ยวกับ ยาขอบ ตอนนี้ได้มาประมาณ 9 เล่มทดแทน คงไม่นานเกินรอในการอัญเชิญท่านจะเด็ดมาเยือนบ้านครับ ลุ้นโบนัส ยังไม่ออกเสียที
ผมผ่านไปผ่านมาในเว็บพันธุ์ทิพย์ เลยบังเอิญไปเจอเจ้าสุนัขอยู่พันธุ์นึง
พอเห็นมันแล้วทำให้รู้สึก..แอบชอบ ทำไมมันน่ารักงี้อ่ะ เห็นแล้วอยากเลี้ยงเลย
ทั้ง ๆ ที่ พอหาข้อมูลต่างๆ แล้วก็พบว่าสุนัขพันธุ์นี้เลี้ยงยาก เอาแต่ใจ ดืื้อ ซน
ต้องดูแลต้องเอาใจใส่เป็นอย่างดี ต้องมีเวลาให้ ดื้อ ซน กินยาก ไม่เหมือนสุนัขพันธุ์ทาง
บ้านเราเลย แต่ผมก็ยัง.. นั่งเปิดรูปมันดูทุกวัน อ่านเรื่องราวในบอร์ดคนรักสุนัขพันธุ์นี้..
จนเริ่มต้องกลับมาคิดแล้วว่า
“เอ.. นี่เราเป็นไร กับแค่ไปเจอหมาน่ารักเข้าหน่อย ทำเป็นอยากเลี้ยงนะ คิดดีแล้วหรือยัง..
หรือแค่หลงในรูปลักษณ์ความน่ารักของมันแบบนี้..”
ผมพยายามเรียกสติของตัวเอง กลับมา.. พยายามใช้ปัญญา คิด และไตร่ตรอง
เรื่องราวต่าง ๆ … แต่ก็ยัง.. ไม่อาจห้ามใจ
เจ้าสุนัขตัวนี้คือ ไซบีเรียน ฮัสกี้ ครับ.. มีเพื่อน ๆ พี่ ๆ ท่านไหนเลี้ยงบ้างป่ะครับ
ผมจาทำยังไงดีเนี่ย.. น่ารักกกกกซะขนาดนี้.. ช่วยผมที.. ครับ
คืนนี้ผมนอนไม่หลับเลยครับ….ทุกครั้งที่กลับมาจากที่ทำงาน โดยที่มีเรื่องน่าปวดกบาล
หรือได้เจอเรื่องที่ไม่ดีกับตัวเอง มักทำให้นึกถึงแต่เรื่องอดีตในวัยเด็ก
หลังจากที่ปล่อยให้ลูกชายผมนอนหลับเพราะฤทธิ์ยา ผมก็ย่องมาเปิดคอม….
เพราะฉะนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่นั่งพิมพ์เรื่องราวผ่านตัวหนังสือจากคอมที่บ้าน
จริงๆ ที่ผ่านมาก็พิมพ์ที่ทำงานอะครับ แอบพิมพ์เอา เพราะมันได้อารมณ์แบบสดๆ ครับ
สมัยตอนสัก 30 กว่าปีที่แล้ว แถวๆ บ้านผม น่าอยู่มากครับ จะไม่ให้น่าอยู่ได้อย่างไรกัน
บ้านก็ใกล้โรงเรียนเมือง เดินข้ามถนนก็ไปถึง ถนนก็แค่ สองเลนข้ามแบบสบายๆ
เดินแบบค่อยๆ ก็ข้ามได้แบบชิวๆ บ้านก็เดินไปนิดเดียวก็ถึงคลอง…
ร้อนก็โดดเล่นน้ำกัน ดำผุดดำว่าย ลืมตาในน้ำก็เห็นหน้า เห็นตากันแล้ว ฝั่งตรงข้ามก็เป็นเกาะ
ใครทราบไหมครับ ว่าเมืองแม่กลองก็มีเกาะนะครับ
เกาะที่ว่าเนี่ย เกิดจากสายน้ำมันไหลผ่านแล้วทำให้ เออ… เรียกไงดีเนี่ย
อ้อ น้ำไหลผ่านทำให้เกิดการเซาะเป็นเกาะเกิดขึ้น ได้มีโอกาสขึ้นไปครั้งหนึ่งอยู่เหมือนกันครับ…
แต่สมัยนั้นผมยังเด็ก เพราะฉะนั้นก็เลยรู้สึกว่าเกาะมันใหญ่ และยาวเกินไป
(ในความเป็นจริงมันเป็นเกาะที่เล็กมาก) ปัจจุบันเลนมันทับถมกันท ำให้ช่วงคลองนี้มันแคบลง
จริงๆ แล้วมีคนรักธรรมชาติอะครับ แกปลูกต้นมะพร้าวไว้ หวังให้มันมีที่ดินมันงอกออกมา จากการที่เลนมันทับถมกัน
ละแวกแถวๆ นี้ โดยมากจะมีต้นแสม โกงกาง ลำพู ต้นจาก และเหงือกปลาหมอ
ผมจำรูปลักษณ์ของต้นบางต้นได้ไม่หมด เช่น
ต้นลำพู มีลูกเป็นทรงกลม มีจุกเป็นรูปดาวแฉก มีเพื่อนบางคนบอกว่าลูกมันกินได้จิ้มกับน้ำพริก
(อันนี้ผมไม่รู้กินจริงได้ปล่าว ใครรู้บอกด้วยครับ)
ต้นจาก ว้าว อันนี้ชอบ แกะลูกจากแล้วกินเนื้อมัน ขาวๆ หวานๆ ชุ่มคอมาก
ยกเว้นเฉาะลูกผิดเจอแบบแก่ๆ แข็ง
ผมก็ดูไม่เป็นเหมือนกันครับ จากทลายอันใหญ่เนี่ย มันดูยังไงว่าลูกไหนอ่อน แก่……
ต่อมาก็ต้องต้นเหงือกปลาหมอ อาปา (พ่อ) ผม เอามาต้มให้ผมอาบน้ำ ตอนที่ผิวเราคันๆ แกบอกว่ารักษาโรคผิวหนัง แท้จริงน่ามีสรรพคุณอย่างอื่น
ปูก้ามดาบและปลาตีน ปูก้ามดาบเนี่ย ผมชอบตกมากๆ ครับ โดยใช้หนังยางผูกเชือก
แล้วค่อยๆ หย่อน โดยเอาหนังยางคล้องให้ได้กับก้ามของมัน
พอได้จังหวะก็ดึง ก้ามของมันก็จะติดออกมา เสร็จแล้วก็จะจับมาใส่โอ่ง
ตัวไหนก้ามยาวสวยก็หักเก็บไว้….มานึกตอนนี้ บาปามากครับขอย้ำ
ปลาตีน..เป็นปลาที่ประหลาดมากสำหรับผม เพราะน้อยครั้งที่มันจะอยู่ในน้ำ
ผมเดินมาเล่นที่นี่ทีไร เจอมันผงาบๆ กับชายเลนทุกที….
เคยสัปดนเอาหนังสะติกยิงมัน ….แล้วจุดเทียนเอามาย่างลองกินดู เห็นมะ บาปอีกแล้ว…
นอกนั้นก็เป็นสัตว์อย่างอื่นที่อยู่ตามชายเลนประปราย แต่ไหงแถวผม ปูแสมถึงมีน้อยจังเลย….
อ้อแต่อีกอันที่ไม่ลืมโดยเด็ดขาด วันดีคืนดีจะเจอสัตว์รูปร่างประหลาดตัวมันพองๆ บวมๆ
พิกลพิกล แถมส่งกลิ่นเหม็นอย่างรุนแรง….สร้างความสงสัยในตอนเด็กยิ่งนัก
ว่าแล้วก็เลยใช้ก้อนหินขว้างดู เสียงมันดัง ปุๆ (แบบตันๆ) เวร ที่แท้ก็หมาเน่าลอยน้ำมานี่เอง
ถ้ามีอีกา ก็คงได้อิ่มแน่นนอน เมื่อก่อนมีอีกาอยู่แถวบ้านครับ พอโรงเชือดหมูย้ายไปก็ไม่มีแล้ว
ไม่รู้โรงเชือดหมูเนี่ย อยู่แถววัดใหญ่หรือปล่าว
คิดถึงสมัยก่อนจังเลย หรือว่าตัวเราแก่แล้ว อยากกลับไปเหยียบเลนเล่นน้ำอีกครั้งครับ…..
ไปเล่นตอนนี้มีหวังเจอแต่ขวดกระทิงแดง และเศษสวะ คืนนี้ผ่อนคลายได้ขึ้นบ้างได้พิมพ์ได้ระบาย และหวนคิดถึงอดีต..
วันนี้เจอสวะที่คนอื่นโยนใส่มาให้เรา…ทำให้เราหมองใจ พรุ่งนี้ก็ต้องลุยต่อไป
ผมอยู่กรุงเทพครับ…แต่ใจอยากกลับบ้าน
ขอบคุณสำหรับ ท่านๆ ที่เข้ามาอ่าน ที่ผมเพ้อผมต้องไปนอนแล้วครับ
ปล..ตกลงผมสงสัยมานานแล้วลูกลำพูกินได้มะ หรือว่าผมโดนหลอก…
แล้วต้นเขียวๆ ม่วงๆ ที่ขึ้นตามนาเกลือกินได้ไหมครับ
วันนี้ 1/28/2010…ผมเอามาลงไว้
“อย่าเสียดายกับสิ่งที่เสียไป จงตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะ้เกิดขึ้น”
…ส่วนมากแล้ว เรามักจะกลัวการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น
ทุกอย่างมันอยู่ที่ความคิดจริงๆ
คนเรามักกลัวที่จะเข้าไปในห้องมืด ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในห้องนั้นมีอะไรบ้าง
แต่ที่กลัวๆ อยู่ มันอยู่ในความคิดทั้งนั้น อะไรก็ตามที่คุณกลัว และคิดไปเรื่อย
จนทำให้คุณกลัวที่จะเปลี่ยนแปลง จนบางทียอมที่จะทนกับสิ่งที่ทำให้ชีวิตคุณแย่ลงไปยิ่งกว่า
การเปลี่ยนแปลง มันอยู่ในความคิดทั้งนั้น…
อ้างอิง: www.pattanakit.net
ขอเชิญผู้สนใจเข้าร่วมฟังสัมมนาเรื่อง
“การ์ตูน..สื่อสร้างสรรค์เพื่อการเรียนรู้“
วันเวลา และสถานที่
วันอาทิตย์ที่ 7 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา 13.00 น. – 16.00 น.
ณ ห้อง ศษ 2121 ภาควิชาเทคโนโลยีการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์
มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์
ร่วมสัมมนาโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ ค่ะ
วิทยากร
รองศาสตราจารย์ ถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์
ประธานหลักสูตรนิเทศศาสตร์ สาขาวิชาสื่อสารการแสดง
คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
คุณสุดใจ พรหมเกิด
ผู้จัดการสถาบันการ์ตูนไทยมูลนิธิเด็ก
สอบถามรายละเอียดและสำรองที่นั่งได้ที่
คุณป้อม : 089-9906806
คุณอ๊อด : 081-7757954
หรือพิมพ์ชื่อ-นามสกุลจริง ตำแหน่งงาน องค์กรที่สังกัด
เบอร์ติดต่อ e-mail ส่งมาที่ tipfy313@gmail.com
เพื่อการจัดเตรียมเอกสารและอาหารว่างไว้ต้อนรับ
Ref : http://prachyanun.com/
เป็นคำถามที่ผมโดนถามหลายครั้งแล้ว แต่ผมก็ไม่มีอะไรที่จะแนะนำซักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้พอจะคิดออกแล้ว ว่าควรบอก หรือแนะนำอะไร ซึ่งคงไม่พ้นเรื่องที่ตัวเอง คิดว่าทำไม ไม่หาข้อมูลก่อนตัดสินใจเรียน
ผมคิดว่าเรื่องเวลาสำคัญสุด เวลาในที่นี้ ผมไม่ได้หมายความว่า ต้องมีเวลาทุ่มเทให้การเรียนให้มากๆ แบบที่คนพูดกันเกลื่อนบ้านเกลื่อนเมือง แต่ผมหมายถึงระยะเวลาที่ใช้ในการเรียน คุณมีเวลาแค่ไหน ในการเรียน มีแค่ 2 ปีครึ่งเท่านั้นหรือเปล่า ถ้าใช่ก็ไม่ควร เพราะเอาเข้าจริงๆ ก็เป็นเรื่องยากที่จะจบได้ภายใน 2 ปีีครึ่ง (นี่กรณีที่ไม่ติดวิชาอะไรแล้วนะครับ)
เช่นรุ่นผม หลักสูตร 2 ปีครึ่ง เข้าเรียนเทอม 1 ปี 2551
1/51 (ประมาณ มิ.ย. – ต.ค. 51)
2/51 (ประมาณ พ.ย. 51 – มี.ค. 52)
3/51 หรือ Summer (ประมาณ เม.ย. – พ.ค. 52) —> ครบ 1 ปี
1/52 (ประมาณ มิ.ย. – ต.ค. 52)
2/52(ประมาณ พ.ย. 52 – มี.ค. 53)
3/52 หรือ Summer (ประมาณ เม.ย. – พ.ค. 53) —> ครบ 2 ปี
1/53 (ประมาณ มิ.ย. – ต.ค. 53) —> ครบ 2 ปี ครึ่ง
แต่ก็ยังจบไม่ได้ ถ้ายังไม่ได้สอบประมวลความรู้ หรือ Comprehensive (ข้อเขียน และปากเปล่า)
สอบข้อเขียน (ประมาณ พ.ย. 53)
สอบปากเปล่า (ประมาณ ม.ค. 54) ถ้าผ่านได้ในรอบนี้ —> เกือบ 3 ปี
ถ้ายังไม่ผ่านมีอีกทีหนึ่ง
สอบข้อเขียน (ประมาณ เม.ย. 54)
สอบปากเปล่า (ประมาณ มิ.ย. 54) ถ้าผ่านได้ในรอบนี้ —> เท่าไหร่แล้วเนี่ย
ตัวอย่างเท่านี้ น่าจะพอตอบคำถามที่ทุกคนสงสัยได้ว่า ทำไมผมเรียนนานจัง เพราะผมไม่ได้ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อน ว่า 2 ปีครึ่งตามคำโฆษณานั้นน่ะ ไม่ใช่แค่หมดวิชาเรียน แต่ต้องรวมการสอบประมวลความรู้ ที่รุ่นพี่บอกว่าโหด ว่าหิน ผ่านกันย๊ากยาก เ้ข้าไปด้วย
บังเอิญไปอ่านบล็อกของคุณ Mr. PeeTai ได้แง่คิดอะไรใหม่ๆ มาเพียบ
แล้วเรื่องนี้ ที่หยิบเอามาเพราะคิดว่าน่าจะมีประโยชน์กับคนที่ทำงานด้านนี้อยู่…
ขออนุญาติเอาบทความของพี่เค้ามาให้อ่านนะคะ
ถ้าเรายังคงเป็น “ลูกจ้าง” ซึ่งจำเป็นต้องทำงานในระบบของผู้อื่น หรือเรายังคงเป็น “คนทำธุรกิจส่วนตัว” ซึ่งจำเป็นต้องทำงานให้กับระบบของตัวเองแล้วล่ะก็ สิ่งที่หลีกหนีไม่พ้นก็คือ เราต้องทำ “งาน”
คนที่เรียนทางคอมพิวเตอร์มา มักจะสับสนกับภาระงานของตัวเองมาก ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะให้น้ำหนักกับงานไหนมากกว่ากันดี ซึ่งตรงนี้ต้องบอกว่าเป็นบทบาทของระดับจัดการ ที่จะวางกำลังคนของตนเองโดยดูจาก “เนื้องาน” ที่ระบบนั้น ๆ มีอยู่เป็นสำคัญ
งานคอมพิวเตอร์นั้นแบ่งออกได้เป็น 2 แบบใหญ่ ๆ คือ งานโครงการ ซึ่งเรียกให้สวยหรูว่า Project และ งานบำรุงรักษา ซึ่งเรียกด้วยศัพท์แสงภาษาอังกฤษว่า Application Management !!!
ประกาศรับสมัครงานส่วนใหญ่ที่เราเห็นอยู่ทุกวันนี้ เขาต้องการคนคอมพิวเตอร์เพื่อมาทำงาน Application Management เพราะงานดูแลระบบคอมพิวเตอร์ที่มีอยู่แล้ว มันมีสัดส่วนที่มากกว่างานโครงการระบบคอมพิวเตอร์ใหม่ ๆ !!!
เมื่อเป็นแบบนี้ เราก็ต้องมาเจาะลึกกันว่า งานบำรุงรักษา หรือที่เรียกว่า Application Management นั้น มันควรจะประกอบไปด้วยงานอะไรบ้าง???
โดยตามหลักการ ITIL (ซึ่งมีหลายรุ่นซะเหลือเกิน) ได้กำหนดเอาไว้อย่างกว้าง ๆ ว่า งาน Application Management ที่เราต้องพบเจอนั้น จะประกอบไปด้วย …1. งานแก้ไข Incident
คืองานแก้ไขปัญหา อันเกิดจากความผิดพลาดของระบบคอมพิวเตอร์ หรือไม่ก็เกิดจากความผิดพลาดของผู้ใช้คอมพิวเตอร์ จนทำให้ระบบคอมพิวเตอร์ไม่สามารถทำงานได้อย่างที่มันควรจะเป็น และจำเป็นอย่างยิ่งที่เราต้องทำให้มันทำงานให้ได้โดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้นเราอาจจะคอขาดได้2. งานทำ Change Request
คืองานมูลนิธิใจบุญสุนทาน เป็นงานที่ทำเพื่อเปลี่ยนแปลงระบบคอมพิวเตอร์ที่มีอยู่ ให้มันดียิ่ง ๆ ขึ้น หรือไม่ก็ทำให้มันแย่ยิ่งกว่าเดิม ซึ่งอันนี้ขึ้นอยู่กับความโลภของผู้ขอ และความไม่สันทัดกรณีของผู้รับงานมาทำ3. งานทำ Operational Service
คืองานอันแสนจะน่าเบื่อสำหรับใครหลาย ๆ คน เพราะเป็นการทำอะไรที่ซ้ำซาก ต้องทำเป็นประจำตามช่วงเวลา เช่น อาจจะเป็น รายวัน, รายสัปดาห์, รายเดือน, รายไตรมาส หรือ รายปี โดยงานประเภทนี้ถ้าเปรียบเป็นการชกมวย ก็ต้องถือว่าเป็น fight บังคับ ไม่ต่อยไม่ได้ ถ้าไม่ต่อย เข็มขัดก็หลุดกระเด็น!!!***
ทีนี้เราก็จะพอมองเห็นภาพแล้วว่า งาน Application Management นั้น มันก็มีแค่ 3 อย่างเนี่ยแหล่ะ ทำวนไปวนมา ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับระดับจัดการแล้วล่ะ ว่ามองภาพรวมของระบบคอมพิวเตอร์ที่ตัวเองดูแลอยู่ชัดหรือเปล่า ว่าภาระงานที่ดูแลอยู่นั้น มันหนักหนาในงานประเภทไหนกันแน่?
ยกตัวอย่างเช่น ถ้าระบบงานคอมพิวเตอร์ที่เราดูแลอยู่ มันมีแต่งานแก้ไข Incident เต็มไปหมด แต่เรามีคนไฟแรงชอบความท้าทาย แถมดูท่าทางจะทนไม่ได้ที่จะต้องมาแก้ไข Incident ซ้ำ ๆ ซาก ๆ แล้วล่ะก็ เราก็ควรจะพิจารณาให้คนเหล่านั้นมาทำงาน Change Request แทน เพื่อว่าการเปลี่ยนแปลงระบบคอมพิวเตอร์ให้ดีขึ้นด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ มันน่าจะสามารถทำให้ Incident ที่มีอยู่ลดฮวบฮาบลงไปก็ได้!!!
ท้ายที่สุดแล้ว ผลลัพธ์ของ “งาน” ก็ต้องขึ้นกับ “คน” เป็นสำคัญ ดังนั้น เราจำเป็นต้องวางคนที่ “ใช่” ในงานที่ “ชอบ” มากกว่า วางคนที่ “ชอบ” ในงานที่ “ใช่” นั่นเอง
อ้างอิง: งานคอมพิวเตอร์
ผมไม่ได้เขียนเพราะเป็นคู่แข่ง หรือศัตรูกับทรูนะครับ ผมเป็นลูกค้าของทรูมูฟ ทั้งแบบรายเดือน และเติมเงิน โดยที่ในแบบรายเดือนนั้น จะมีให้โทรได้ 299.- บาท ถ้าใช้เกินก็จ่ายเพิ่ม แต่ถ้าใช้ไม่ถึงก็เอาไปทบเดือนถัดไปไม่ได้ และ 299.- นี้ไม่รวมค่าส่ง SMS การหาวิธีทำให้ผู้ใช้ส่ง SMS จึงเป็นหนทางในการได้รายได้เพิ่มของทรู
วันที่ 20 ม.ค. 2553 ผมได้รับ SMS จาก Privilege4U ว่า
“ทรูพริวิเลจให้ทรูมูฟแบบรายเดือนลุ้นไป meet & greet หลินปิงแบบใกล้ชิดที่ เชียงใหม่กับ AirAsia ฟรี 5 ครอบครัวๆ ละ 4 คน พิมพ์ L ส่ง 9989 (3 บ.) ก่อน 28 ก.พ. 53″
ด้วยความที่อยากไปเที่ยวเชียงใหม่อีกครั้ง บวกกับอ่านแล้วรู้สึกว่า 3 บาทก็ได้ลุ้นไปแล้ว ผมจึงไม่ลังเล กด L ส่งทันทีครับ แล้วก็มี SMS ตอบรับมาอย่างทันใจว่า
“… ประกาศผล … ทาง SMS และ http://linping.truelifle.com ยิ่งส่งมากยิ่งมีสิทธิมากนะคะ”
โอ้ โห ผมรู้สึกเหมือนโดนหลอก ถ้ามี “ยิ่งส่งมากยิ่งมีสิทธิมาก” มากับ SMS แรก ด้วยละก็ แค่ 3 บาท ก็ไม่ได้กินจากผมหรอก หรือผมโง่เองที่ดันไปคิดว่าทุกคนส่งแค่ SMS เดียวเท่านั้น และจะมีสิทธิเท่ากันหมด แล้วถ้ามีคนเข้าใจผิดแบบผมเนี่ย ทรู จะมีรายได้เท่าไหร่กันนะ ผมขอเปลี่ยนใจไม่ร่วมลุ้นแล้วได้ไหม ขอคืนได้ไหมครับ
ที่ผมยังคงใช้ทรูอยู่ แม้ว่าจะ “บริการคงสิทธิเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่ (นับเบอร์พอร์ต)” แล้วนั้น ก็เพราะว่าผมคิดว่าค่าใช้จ่ายต่อหน่วยในการโทรของ ทรู เป็นธรรมสำหรับผมที่สุด แต่ผมก็เริ่มลังเลใจแล้ว เมื่อเจอเหตุการณ์นี้ หรือแม้แต่การโทรออกไม่ได้ในยามจำเป็น รวมถึงการตอบคำถามที่ไม่เคยเคลียร์ของเจ้าหน้าที่ให้บริการ ไม่ว่าจะทางโทรศัพท์ หรือทางอีเมล
Ref : ผมเจอมาหลังจาก Search คำว่า Privilege4U, True Care Chat, ซิม True Move เสียติดๆ กัน 3 ซิม, ทำไม ถึงไปเรียกเขาว่า ทุย
ผมเป็นคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในกรุงเทพฯ แต่ชีวิตอีกครึ่งหนึ่งก็ใช้ในแม่กลองด้วยเช่นกัน
จึงเห็นถึงความแตกต่างระหว่างสังคมชีวิตในเมือง กับนอกเมือง และเมื่อไม่นานมานี้
ผมก็ได้มีโอกาสเดินทางไปเที่ยวทางภาคเหนือโดยมีโปรแกรมการเดินทางคร่าว ๆ คือ
ภูชี้ฟ้า – ดอยอ่างขาง – แม่ตะมาน ซึ่งในหนึ่งปีผมก็จะต้องหาเวลาสักครั้งหนึ่งไปพักผ่อน
ทางภาคเหนือ เนื่องจากมีความประทับใจส่วนตัวกับสภาพแวดล้อม อากาศ และธรรมชาติ
ซึ่งสถานที่สวนใหญ่ที่ไปก็มักจะเป็นภู/ดอย ซะเป็นส่วนใหญ่ เนื่องจากสวยงาม
และมีอากาศเย็นสบายยยยย (จนหนาวเหน็บ)
ในการเดินทางขึ้นภู/ดอยนั้น เส้นทางค่อนข้างสลับซับซ้อน ใช้เวลาในการเดินทาง
ส่วนใหญ่เวลานั่งรถก็จะดูหนัง ฟังเพลง หลับ.. และ ไม่ลืมที่จะดูบรรยากาศรอบด้าน
ซึ่งสำหรับชานเมือง หรือชุมชนริมทาง บนภูเขานั้น ก็จะทำให้ผมเกิดฉุดคิดขึ้นมาในใจ
เสมอว่า.. “ชีวิตคนเราจะต้องการอะไรกันมากมายนะ” ดูคนในชุมชนเหล่านี้สิ.. เค้าอยู่
ในสภาพแวดล้อมที่ดี มีเรือกสวนไร่นา อาหารการกินพร้อมมูล อากาศก็สุดแสนจะดี
ชีวิตเค้าเหล่านี้ไม่ต้องแย่งกันกิน แย่งกันใช้ แย่งกันขึ้นรถเมล์ หรือแก่งยิ่งชิงดีกับใคร
เลย.. กลางวันทำงาน ดูนาดูไร่ ปล่อยวัวไปหากิน มีผัก ผลไม้ปลูกไว้รายล้อม..
ไม่ต้องทนร้อนแออัดกับใคร.. กลางคืนอากาศเย็นสบาย ดาวเต็มท้องฟ้า…
มันช่างมีความสุขเสียนี่กระไร.. เป็นชีวิตที่พอเพียง ตามรอยเบื้องพระยุคลบาทจริง ๆ
ทำไมน้า เราถึงไม่มีชีวิตแบบเค้าบ้าง..เราจะอยู่ได้มั้ยนะ.. แบบนี้
.. ความสุขทุกวันนี้ของเรา.. มันอยู่บนพื้นฐานที่แตกต่างกันเหลือเกิน..
ผมเคยคิดนะ..ว่าอยากย้ายไปทำงานที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน เพราะ
ชอบบบบอากาศ ภูเขา ท้องฟ้า ดวงดาวซะเหลือเกิน แต่.. เนื่องจาก
ยังคงมีครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบที่แม่กลอง.. เราจะตัดช่องน้อยแต่พอตัว
ทิ้งภาระความรับผิดชอบ ไปมีความสุข.. ตามใจฝันได้อย่างไร..
จึงขอเพียงว่า.. ปีละครั้งที่จะไปใช้ชีวิตอยู่ดั่งใจฝัน..
ผมว่าความสุขของผมคงไม่ใช่เพียงแต่ว่า.. ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเพียงคนเดียว
แต่ยัง..ต้องคิดถึงความสุขโดยภาพรวมของครอบครัวด้วย จึงจะคุ้มค่ากับ
การมีชีวิตอยู่.. “ชีวิตคนเรานะ.. ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการทำหน้าที่หรอก
แค่เพียงเราทำมันไปให้ดีที่สุด.. เราก็มีความสุขได้เสมอ.. ”
ไปดูมาแล้วครับ สำหรับหนังรักอีกอารมณ์หนึ่ง ” อยากได้ยินว่ารักกัน” หรือชื่อภาษาอังกฤษ
ที่แตกต่างว่า “Best Supporting Actor” เรื่องตอนก่อนดูไม่คาดคิดว่าเนื้อหาของเรื่อง
จะหักมุมจากแนวคิดชื่อเรื่องซะขนาดนี้ ภาพรวมของเรื่องเป็นหนังที่แปลกครับ ตัวเอกของเรื่อง
ไม่ใช่พระเอก แต่เป็นพระรองที่อกหักช้ำรัก เป็นหนังสือที่สื่อถึงมุมมองความรักอีกแบบ
ที่ว่า.. เห็นคนที่เรารักเค้ามีความสุข สมหวัง.. เราก็สามารถมีความสุขได้
อีกสิ่งหนึ่งที่ผมชอบและประทับใจในหนังเรื่องนี้มากก็คือ.. เพลงประกอบ
เกือบ ๆ ทำให้หนังเรื่องนี้เป็น MV เชียวหล่ะ คือเพลงประกอบเยอะครับ
เพราะซะด้วย ถึงแม้จะเป็น Cover ใหม่ก็เถอะ.. เพลงที่โดน ๆ หลักก็คือ
“อยากได้ยินว่ารักกัน” กับอีกเพลงที่ขาดเสียไม่ได้คือ “ตัวสำรอง”
ที่ฟังแล้ว.. เจ็บโดนใจ
