M PICTURES ร่วมกับ โรงภาพยนตร์ลิโด้ และ Kapook.com จัดกิจกรรมชมภาพยนตร์เอาใจคนเขียนบล็อกกันอีกครั้ง กับภาพยนตร์เรื่อง “20th Century Boys มหาวิบัติดวงตาถล่มล้างโลก 3″ บทสรุปของภาพยนตร์ไตรภาค ที่ทุกคนรอคอย ด้วยตอนจบที่เขียนขึ้นมาใหม่ ไม่เหมือนการ์ตูนต้นฉบับ!!
โดยกิจกรรมนี้จะจัดฉายรอบ วันพุธที่ 6 มกราคม 2553 เวลา 20.00 น. ที่ ลิโด้ สยามสแควร์ สำหรับผู้เขียนบล็อกที่สนใจร่วมชิงบัตรชมภาพยนตร์ กรอกรายละเอียดตามแบบฟอร์มจาก ลิงก์ ได้เลย
เทอมนี้เป็นเทอมแรกครับ ที่ผมได้เรียนกับ อาจารย์ ดร.วิชิต หล่อจีระชุณห์กุล อาจารย์เป็นผู้ที่มีประสบการณ์สูงมาก วิชาที่ผมเรียนกับท่านคือ IT716 INFORMATION SECURITY MANAGEMENT
มีอยู่ครั้งหนึ่ง อาจารย์สอนเรื่องการออกแบบระบบที่มีความมั่นคงปลอดภัย อาจารย์บอกว่าคนที่เป็นคนคอยวิจารณ์นั้นมันง่าย เขาไม่ได้รับรู้ถึงข้อจำกัดอะไรของผู้ที่ออกแบบ เช่น งบประมาณ เป็นต้น
จากเรื่องนี้ ทำให้คิดถึง บางคนที่ชอบวิจารณ์ชาวบ้านชาวช่อง ว่าคนนั้น ว่าคนนี้ บางทีก็ด่า (ผมเองก็ยอมรับว่าเขาเป็นคนเก่ง) แต่ผลงานของเขาเอง และบางทีก็เป็นผลมาจากเขาอีกทีนั้น ผมเองก็มองว่ามันก็ไม่ได้ความเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรไป แต่ก็รู้สึกเซ็งๆ เหมือนกัน
หลายครั้งที่ผมมักจะตัดสินคนอื่นๆ จากการพบเจอ (รวมถึงการเห็นแค่รูปถ่าย) ใครบางคน แค่ครั้งแรกเท่านั้น บางคนแค่เห็นรูปก็คิดแล้วว่าน่าจะดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ บางคนผมแค่เห็นรูปก็คิดแล้วว่าไม่ดีอย่างนั้น ไม่ดีอย่า่งนี้
อาจารย์บางท่าน ครั้งแรกที่เห็น หรือที่เจอ ทำให้เราประทับใจมาก แต่พอเราได้รู้เรื่องราวอะไร หลายๆ อย่างมากขึ้น บางครั้งเราก็หมดศรัทธาได้เหมือนกัน หรืออาจารย์บางท่านครั้งแรก รู้สึกตะหงิดๆ ใจ ว่าไม่น่าจะมาลงวิชานี้เลย หรือไม่ก็คิดว่า ทำไมต้องเป็นอาจารย์ท่านนี้สอนด้วย แ่ต่พอขึ้นคาบ 2 แล้ว กลับอยากเรียนกับอาจารย์ท่านนั้นทุกวิชาไป
กับเพื่อนบางคน ครั้งแรก เรารู้สึกดูแล้วไม่น่าคบ กริยา ท่าทางใช้ไม่ได้ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นคนที่มีน้ำใจดีงามเหลือเกิน ส่วนบางคนที่คิดว่าเฉยๆ ไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไร กลับร้ายอย่างมหันต์
กับตัวเอง ผมว่า คงจะมีคนรู้สึกเช่นนั้นกับผมเหมือนกัน บางคนอาจจะมองว่าผมเนี่ยดูเก่ง ถ้ามีปัญหาน่าจะปรึกษาอะไรได้ แต่สุดท้ายแล้วผมกลับไม่ได้มีความสามารถจะช่วยเหลืออะไรกับใครได้เลย
วันนี้ (จริงๆ ก็เริ่มตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ) ที่บริษัทของผม มีการฉีดวัคซีนป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ปี 2009/2010 (VAXIGRIP:วาซิกริ๊ป) ให้พนักงานครับ
ผมเพิ่งรู้ว่ามีสายพันธุ์ 2010 แล้ว เคยได้ยินแต่ 2009 ก่อนฉีดก็จะมีแบบสอบถามว่าแพ้ยาอะไรหรือเปล่า (มีหลายคำถามหลายข้อครับ แต่ว่ายังเช้าๆ อยู่มึนส์มาก จำมาได้แค่นี้) ก็ตอบไปว่าไม่แพ้อะไรเลย
ตอนฉีดคนฉีดรู้สึกจะเป็นพยาบาล เขาบอกว่าให้เท้าเอวเอาไว้ เอ๊ะ มันไม่ยิ่งปวดเหรอ เพราะเวลาเท้าเอว มันก็เหมือนจะต้องเกร็งๆ แฮะ แต่ก็ไม่ปวดมากครับ แค่ตึงๆ
ซึ่งเห็นในเอกสารกำกับยาบอกว่า “วัคซีนจะไม่สามารถป้องกันท่านหรือเด็กของท่านต่อหวัดทั่วไป (common cold) ได้ แม้ว่าบางอาการจะคล้ายกับไข้หวัดใหญ่” ว้า แย่เลย นึกว่ายิงปืนนัดนี้ จะได้นกหลายตัวซะอีก ^^
จากการได้คุยกับเพื่อนเพิ่มอีก 2-3 คน (ที่มหานคร) ทำให้ทราบว่ามีคนที่อยากเรียนแผน ก มีจำนวนเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ผมเองก็ไม่ทราบหรอกครับ ว่าตัวผมเองมีความสามารถมากพอหรือเปล่า
สาเหตุที่ทำให้ผมมีความสนใจการทำ “วิทยานิพนธ์ (Thesis)” ในการเรียนแผน ก ก็เพราะคิดว่าผลงานที่ออกมา ดูจะมีคุณค่ากับตัวผม (และสังคม) มากกว่าการทำ “IS หรือ การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง(Independent Study 2)” ในแผน ข แต่ก็ไม่ใช่ว่า IS จะไม่มีประโยชน์นะครับ ทุกอย่างที่ทำย่อมมีประโยชน์มากน้อย แตกต่างกันไป
ผมอยากทำสิ่งที่มีคุณค่า แต่สิ่งๆ นั้น ผมยังคิดไม่ออก จะทำยังไงดีนะ ใครมีแนวคิดอะไร ช่วยเสนอมาหน่อยครับ เหะๆ
เช้าวันนี้ ผมมีพรีเซนต์งานกลุ่มในวิชาที่เรียนที่มหานคร โดยปรกติคาบนี้จะเริ่มตอน 9.00 น. แต่เนื่องจากมีพรีเซนต์งาน อาจารย์เลยให้มาตั้งแต่ 8.00 น. ผมตื่นมาตอน 8.15 น. ผมตกใจมาก เพราะผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอน ตี 5 ครึ่ง แต่ที่ตื่นสายก็เพราะว่านั่งปั่นสไลด์ทั้งคืน (โต้รุ่งเลย)
แม้ว่ากลุ่มผมจะไม่ใช่กลุ่มแรก ที่จะต้องพรีเซนต์ตั้งแต่ 8.00 น. แต่ด้วยระยะทางจากหอผม (สามเสนใน) ไปถึงมหานคร (หนองจอก) มันไม่ใช่ใกล้ๆ เลยครับ ผมตัดสินใจนั่งแท็กซี่ไปเดอะมอลล์บางกะปิ แต่ด้วยความที่ผมบอกคนขับว่าซิ่งได้ซิ่งเลย พี่คนขับเลยเลือกเส้นทางไปทางพระราม 9 เพราะเห็นว่าผมคงรีบมาก พอถึงช่วงพระราม 9 ผมเริ่มรู้สึกแล้วว่า ถ้าไปรอรถตู้ที่เดอะมอลล์บางกะปิยังไงก็ไม่ทัน จึงตัดสินใจถามพี่คนขับว่า เคยไปหนองจอกไหม พี่เขาบอกว่ารู้จัก ผมเลยถามว่า ถ้าเปลี่ยนไปที่นั่นแทน พี่เขาจะไปไหม พี่เขาตกลง ก็เลยไม่แวะบางกะปิแล้ว
ไปถึง ม. ก็ประมาณ 9.20 น. เสียไป 269.- แต่ในมือถือไว้ 271.- ก็เลยให้ไปหมดนั่นเลย สุดยอดจริงๆ ครับ ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียว แต่ก็เล่นเอาผมจนไปเลยทั้งอาทิตย์
จากความคิดเห็นของคุณ di rek rit ใน PowerOLAP ที่ถามถึง Baan นั้น
เมื่อคาบที่ผ่านมา ของวิชา EIS : Enterprise Information System นั้น ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับ ERP (Enterprise Resources Planning) แอพลิเคชันครับ ซึ่งหนึ่งในนั้นที่ดัง และมีโมดูลให้ใช้งานมากมายหลากหลายด้าน ได้แก่ Baan ได้ยินชื่อปั๊บนึกถึงคำถามคุณ di rek rit ทันที
รู้สึกจะดังพอสมควรเลยทีเดียว (ในฝั่งยุโรป ถ้าผมเ้ข้าใจไม่ผิด) แล้วก็อย่างทีบอกไป โมดูลในการใช้งานมีให้เลือกใช้หลากหลายจริงๆ ครับ เหมาะกับธุรกิจแต่ละประเภทไปเลย
เทอมนี้ ผมมีงานชิ้นหนึ่งที่อาจารย์ให้แปลบทความภาษาอังกฤษ ปัญหาของผม อยู่ที่บทความที่ผมเลือกมา ดันมีศัพท์เทคนิคเฉพาะทางเยอะมากๆ ผมก็พยายามแปลเป็นไทย แต่ใส่วงเล็บคำๆ นั้นที่เป็นภาษาอังกฤษเอาไว้ด้วย กันคนอ่านจะงงว่ามันคืออะไร (กลัวจะต้องแปลไทยเป็นไทยหลายรอบ)
มีอยู่ซักคำสองคำ ที่ผมจนปัญญา จึงไปถามพี่ในบริษัท พี่เขาก็พยายามช่วยแต่สุดท้ายหาคำภาษาไทยมาลงไม่ได้จริงๆ เขาเลยสรุปให้ฟังว่า เราต้องดูด้วยว่า ใครคือผู้ฟัง หรือผู้อ่านบทความของเรา
ถ้าเป็นคนที่อยู่ในแวดวงไอที อ่านแล้วก็คงขำ ว่าแปลทำไมกัน ศัพท์เทคนิคแบบนี้ ซึ่งโดยปรกติคนที่ไม่สนใจในหัวข้อที่เราแปล แปลหมดทุกเม็ดก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขาไม่ได้มาสนใจอ่านอยู่แล้ว
วันนี้มีโอกาสกลับไปบ้านที่แม่กลองมาครับ เพราะเป็นวันหยุด (วันพ่อที่ผ่านมาไม่ได้กลับ เพราะติดทำงานส่งอาจารย์) ตอนอยู่ที่บ้าน เปิดโทรทัศน์ดูไปเพลินๆ จนไปเจอที่เขาเอาหนังเก่ามาฉาย พ่อบอกว่าเก่ามากนะ ไม่รู้กี่สิบปีแล้ว ดูดาราสิ ยังหนุ่มๆ อยู่เลย (ในเรื่องนี่คุณนิรุตติ์ ศิริจรรยา ยังหนุ่มเฟี้ยวเลยครับ)
มีอยู่ฉากหนึ่ง คนร้ายคุยกันโดยใช้อุปกรณ์สื่อสารอะไรสักอย่างหนึ่ง เหมือนคุยผ่าน Video Conference อะไรทำนองนั้น ตอนที่ทั้งสองฝ่ายคุยจบ ก็พูดว่า “เลิกกัน” ทำให้ผมคิดถึงแม่ของผม ตอนแม่ยังมีชีวิตอยู่ เวลาคุยโทรศัพท์กันนั้น พอคุยเสร็จ แม่จะบอก “เลิกกันนะ” ผมก็รู้สึกแปลกๆ นะครับตอนนั้น แต่วันนี้ ผมเข้าใจแล้วว่า คำพูดของแม่คงจะได้รับอิทธิพลมาจากในหนังแน่ๆ เลย
