แม่กลอง | there’s something about maeklong

นี่เป็นบล็อกสารภาพบาป… ขณะนี้ ผมเหงื่อท่วมตัว อยู่ในห้องตัวเอง อันตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นสารเคมีที่ผมใช้ฆาตกรรมเพื่อนร่วมห้องของผม หลังจากไปซื้อถุงดำที่ 7-11 มาใส่ศพไปทิ้งที่หน้าปากซอย เพื่อเป็นการทำลายหลักฐาน ซึ่งมันมีสาเหตุนะครับที่ทำให้ผมต้องกลายเป็นฆาตกรในวันฮาโลวีนปีนี้

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา (ก่อนผมจะตื่นนอนมาเมื่อเช้านี้) ผมสะสมความเครียดต่างๆ นานา ไว้มากมาย เรื่องงานที่มีปัญหาต่างๆ ติดๆ ขัดๆ เรื่องเรียนที่โปรเจ็กต์เทอมจะต้องส่งวันเสาร์นี้แล้ว  แต่เอกสารยังไม่เสร็จดี รวมถึงเรื่องชีวิตส่วนตัวด้วย.. เมื่อคืนผมจึงหลับไปพร้อมความเครียดที่สะสมอยู่ดังที่กล่าวมา

ผมตื่นขึ้นมา ซึ่งตื่นสายกว่าที่ตั้งใจไว้ครึ่งชั่วโมง วันนี้ผมต้องไปเรียนที่มหานครช่วงเช้า และบ่าย แล้วต้องรีบกลับมาส่งโปรเจ็กต์เทอมที่นิด้า ตอนแปรงฟันผมนึกขึ้นได้ว่า ผมยังไม่ได้ทำ state diagram ของโปรเจ็กต์เลย ซึ่งผมมีหนังสือ UML ที่พูดถึงการเขียน state diagram อยู่ ผมจึงไปค้นหนังสือของผม จากกล่องที่เก็บหนังสือ ผมพบว่าหนังสือของผมเสียหายด้วยน้ำมือของเพื่อนร่วมห้องของผม (ผมจำไม่ได้ว่าเขาเริ่มมาอยู่กับผมตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ไม่ได้มาอยู่กับผมตั้งแต่ตอนที่ผมมาอยู่ห้องนี้ในตอนแรก) ด้วยความโกรธ ผมอยากเฉ่งซะตอนนั้นเลย แต่ผมต้องรีบไปเรียน ผมจะมาเสียเวลาด้วยเรื่องแค่นี้ไม่ได้ ผมจึงปล่อยให้ผู้ร้ายลอยนวลไปก่อน

ตอนเดินทางไปเรียน ตอนเรียน ตอนเิดินทางกลับมานิด้า และพรีเซนต์เสร็จ ผมคิดแต่ว่าผมจะจัดการเพื่อนร่วมห้อง ผู้ที่ทำหนังสือผมเสียหายอย่างไรดี จนผมคิดได้เมื่อผมผ่านเดอะมอลล์บางกะปิ เพราะต้องแวะไปจ่ายค่าโทรศัพท์ที่ True Shop ผมแวะไปซื้อสารเคมีบางอย่างมา จาก โลตัสบางกะปิ โดยหมายจะใช้สารเคมีดังกล่าวล้างแค้น ซึ่งมี 2 ยี่ห้อ ผมเลือกอันที่แพงกว่า เพราะผมอยากจัดการขั้นเด็ดขาดไปเลย

พอถึงปากทางเข้าหอ ผมแวะซื้อข้าว พอถึงห้องก็กินข้าวเพื่อเอาแรง และเริ่มทำการปลิดชีพเพื่อนร่วมห้องของผมอย่างใจเย็น แม้ว่าพรุ่งนี้จะต้องมี Quiz ตอนเช้าก็ตาม ผมไม่สนใจอะไรแล้ว ต้องคิดบัญชีให้สาสมก่อน ตอนเอาไปทิ้งปากซอย ศพบางส่วนยังกระดุกกระดิกได้อยู่เลย คงเพราะทนพิษบาดแผลได้ไหว เลยยังกระดุกกระดิกได้

สารเคมีที่ผมใช้นั้น คือ เชนไดร้ท์ส (ผมเขียนชื่อตามบิลนะครับ)
เพื่อนร่วมห้องของผมมีชื่อเท่ๆ ว่า termite หรือ white ant นั่นเอง