มิถุนายน 30
Ref : น้องหนูนา TestTeam:EDW
มิถุนายน 29
ในคาบเรียนวิชา Operating System อาจารย์พูดว่า
“เสียเงิน เสียเวลามาเรียนแล้ว อย่าเอาความไม่รู้กลับไป
เพื่อนคุณ หรือผม ที่คุณคิดว่ามีความรู้มากกว่ากัน”
ทำอย่างไร พวกเราถึงจะกล้าถามในสิ่งที่ไม่รู้มากกว่านี้ แล้วสาเหตุล่ะ เพราะทุกคนเคยถาม แล้วโดนถามกลับว่า “เอ้า แค่นี้ไม่รู้เหรอ” หรือเปล่า ถึงทำให้พวกเรากลัวการถามคำถาม
สำหรับผม บางครั้ง ผมรู้สึกว่า การถามคำถามที่ผมไม่รู้ อาจจะทำให้เสียเวลาเพื่อนที่รู้อยู่แล้ว เลยทำให้ผมไม่กล้าถาม
มิถุนายน 28
เช้าวันนี้ มีนัดคุยกับอาจารย์ที่นิด้า เกี่ยวกับโปรเจ็กต์กลุ่มวิชา Data Mining ตอน 7.00 น.
ตัวผมเอง ก็ตื่นมาแบบมึนๆ ครับ แต่ด้วยเหตุที่ผมเป็นคนนัดเวลาเอง และผมก็เป็นต้นเหตุของการที่ต้องนัดเวลานี้ด้วย ผมจะมาสายเสียเองไม่ได้ นั่งแท็กซี่จากหอไปนิด้าเลยครับ (ลงทุน)
แต่ทุกคนในกลุ่มมีสีหน้าง่วงนอนกันทั้งนั้นเลยครับ (ผมยังง่วงเลย) ผมทำตัวเป็นภาระของเพื่อนๆ แท้ๆ เลย
มิถุนายน 27
เช้าวันนี้ ผมมีปัญหากับนาฬิกาที่ห้อง คือดูเวลาผิดไปจากความเป็นจริง ทำให้ผมทำภาระกิจประจำวันแบบไม่รู้ตัวว่าสายแล้ว
ตอนผมออกจากห้อง จะเดินไปกินข้าว เพื่อนของผมที่เรียนด้วยกันที่มหานคร ซึ่งผมติดรถเขาไปมหาวิทยาลัย โทรมาถามผมว่าอยู่ไหน ผมก็แปลกใจว่าทำไม วันนี้ถึงโทรมาหา จะไม่ไปเรียนหรือไง เลยจะให้ผมเดินทางไปเอง พอผมรับเขาก็ถามผมว่าอยู่ไหน ผมก็ไปแบบที่ยังไม่รู้ตัวว่าสายว่า อยู่หอ มีอะไรเหรอ แต่อีกมือผมก็หยิบโทรศัพท์อีกเครื่องมาดูเวลาไปด้วย แล้วผมก็เข้าใจว่าเขาโทรมาทำไม ก็มันจะ 8.30 แล้วนี่นา ผมก็รู้ตัวว่าสายแน่ๆ แล้ว ผมบอกให้พวกเขาไปกันก่อน แต่เขาก็บอกว่ารอได้ นั่งรถเมล์มาแป๊บเดียวก็ถึง แต่ผมก็นั่งแท็กซี่ไปเลย เพราะรู้ว่านั่งรถเมล์นานแน่ๆ สายขนาดนี้แล้ว รถติดชัวร์ๆ
วันนี้เลยสายไปครึ่งชั่วโมง ยกทีมครับ ผมเป็นตัวถ่วงของพวกเขาแท้ๆ เลยครับ
มิถุนายน 26
เมื่อวันศุกร์ที่ 12 มิถุนายน ผมและทีม ไปร้องคาราโอเกะกัน พอดีทีมคอนซัลต์เขาอยากจะเลี้ยงพวกผมคืนบ้างน่ะครับ ร้านอยู่หลัง Central พระราม 2 ขออนุญาิตไม่บอกชื่อร้านครับ แต่ที่คลุกคลีีแถวๆ นั้น หรือเคยไปก็คงรู้หล่ะครับ ว่าหมายถึงร้านไหน
ประเด็นที่ทำให้ผมต้องร้อง โอ้ แม่จ้าว ก็คือ ร้านนี้ไม่มีเพลง RS ครับ มีแต่ Grammy แล้วแบบนี้จะเป็นเป็นคาราโอเกะทำไม บอกไปเลยว่า “ร้านนี้มีเพลง Grammy ให้ร้อง” อย่าบอกว่า “ร้านนี้มีคาราโอเกะ” เลยครับ
มิถุนายน 25
ไปดู Transformer 2 มาโดยบังเอิญค่ะ คือเพื่อนชวนไป แล้วก็บัตรราคา 60 บาทเอง ราคานักศึกษา 55+ (นอกเรื่องซะอีก เข้าเรื่องเลยแล้วกัน) ก็ไม่ผิดหวังแหละค่ะ สนุกมาก
โดยเริ่มจากหุ่นยนต์ได้มาที่โลกมนุษย์เมื่อประมาณ 17,000 ปีก่อน แล้วได้สร้างอาวุธที่ดูดกลืนพระอาทิตย์ เพื่อมาเป็นพลังชีวิตให้กับฝ่ายดีเซปติคอนส์ แล้วทีนี้ ฝ่ายของออโต้บอร์ทก็ได้ทำการพลังกุญแจสำคัญที่จะเปิดอาวุธนี้ไว้…
ฉากทำได้ดีมาก กราฟฟิกแบบสุดยอดจริงๆ ตื่นตาตื่นใจมากค่ะ แถมมีมุขตลก แบบกระชากอารมณ์คนดูด้วย เดี๋ยวจะมันส์เกินไป 55+
ยังไงก็ลองไปดูกันนะคะ
มิถุนายน 24
วันนี้ในคาบเรียนวิชา Data Mining อาจารย์พูดถึงการพรีเซนต์เรื่อง Bing.com ของกลุ่มผม (Googla Team™) ว่ามีผู้วิจารณ์บางคน แนะนำว่ากลุ่มผมไม่ควรใช้คำพูดว่า “ไม่รู้” เมื่อมีคนถามประเด็นที่ไม่รู้ ซึ่งอาจารย์บอกว่า การพูดว่า “ไม่รู้” ก็เป็นสิ่งดี แต่อาจจะตอบโดยการ ขอไปหาข้อมูลมาบอกให้ในภายหลังดีกว่า (แต่จริงๆ แล้ว ผมกล้าพูดได้ว่า กลุ่มผมไม่ได้พูดเช่นนั้น เพราะก่อนที่จะมีคนถามประเด็นดังกล่าวนั้น พี่ในกลุ่มผม ได้พูดประเด็นนั้นไปแล้วด้วย แล้วกลุ่มผมจะพูดว่า “ไม่รู้” ทำไม)
เรื่องนี้ทำให้ผมคิดย้อนไปถึงสมัยเรียน ปวช. เลย ตอนนั้น ผมดูรายการทีวี รายการหนึ่ง จำไม่ได้แล้วว่ารายการอะไร เขาพาไปดูออฟฟิศของ Leo Burnett บริษัทที่ดังมากด้านการโฆษณา ซึ่งในออฟฟิศดังกล่าวนั้น มีคำพูดว่า “Don’t be afraid to say I don’t know.” ติดไว้ด้วย ผู้บรรยายบอกว่าเป็นเหมือนคติประจำใจให้พนักงานทุกคน จากนั้นผมก็ใช้คำพูดนี้ เป็นคติประจำใจผมเช่นกัน
การยอมรับความจริง ผมว่าเป็นสิ่งดีนะครับ ดังปรัชญาจีนที่ว่า “ไม่รู้จริงอย่าถ่ายทอด” ไม่รู้จริง ก็บอกเลยว่าไม่รู้ ไม่ใช่ว่าพูดออกไป ให้คนอื่นเข้าใจผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริง (ไม่รวมกรณีที่ผม ล้อเล่น หรือ อำ นะครับ อิอิ)
มิถุนายน 23
เวลาผมได้ยินคนพูดถึงปัญหาต่างๆ ในบริษัทของเขา ตามงานสัมมนา เวลาที่วิทยากรให้ถามคำถาม ผมมักจะคิดว่าเรื่องแค่นี้เป็นปัญหาด้วยเหรอ ด้วยความที่ผมมองเพียงด้านเดียวว่าทุกบริษัทต้องมีมาตรฐาน หรือกระบวนที่ดีเหมือนบริษัทผม ผมลืมคิดไปว่า แต่ละบริษัทย่อมมีข้อจำกัดต่างๆ ทั้งเรื่องคน เรื่องเงินมากมาย
ตอนนี้ ผมกลับคิดว่าคนที่อยู่ในบริษัทที่ไม่ค่อยเพรียบพร้อม แต่งานออกมาดี เป็นคนที่เก่งสุดยอดครับ กลับกัน ผมซึ่งอยู่ในบริษัทที่เพรียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง กลับทำงานออกมาไม่สมกับสิ่งที่อำนวยความสะดวกให้ผมเลย
มิถุนายน 22
วันนี้ บริษัทผมแจกหน้ากากผ้าปิดจมูกด้วยครับ หลังจากที่เคยแจกปรอทวัดไข้ไปเมื่อเดือนที่แล้ว
Ref : บริษัทผม แจกปรอทวัดไข้
มิถุนายน 21
ปรกติทุกปี ประมาณวันที่ 20 มิถุนายน ผมจะต้องไปช่วยงานวันเกิดหลวงปู่เก๋ วัดปากน้ำ นนทบุรี ตลอด ตามหัวข้อบล็อกเลยครับ ปีนี้ ผมไม่ได้ไป
ผมอยู่วัด 3 ปี ตอนเรียน ป.ตรี ผมก็ได้ช่วยงานในฐานะศิษย์วัด โดยที่ปีแรก ผมถึงขั้นยอมพลาดกิจกรรมรับน้องเพื่ออยู่ช่วยงานเลยทีเดียว เรียนจบมาปีนี้เป็นปีที่ 3 แล้วครับ ผมก็ไม่เคยพลาดเลยทั้ง 2 ปีที่ผ่านมา
งานที่ไปช่วย คือ งานอำนวยความสะดวกต่างๆ แค่ผู้ที่นำอาหารมาเลี้ยงในงาน ซึ่งมากันอย่างล้นหลาม มีของให้กินมากมายหลายประเภท และงานหลักจริงๆ คือ ล้างถ้วยชาม จัดเก็บกวาดบริเวณวัดให้กลับมาสะอาดเรียบร้อย โดยเฉพาะล้างถ้วยนี้ เยอะมากๆ ล้างกันทั้งวันเลย
เสียดายจังครับ ที่ปีนี้ผมไม่ได้ไปช่วย เพราะติดเรียนโท T_T
มิถุนายน 20
ผมอ่านเจอในท้ายเล่มของหนังสือ PHP ของคุณ พร้อมเลิศ หล่อวิจิตร ที่ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์โปรวิชั่น เกี่ยวกับการสอบ Cert. PHP ซึ่งมีประโยคหนึ่งตามหัวข้อบล็อกเลยครับ
“where where is a where where“
ซึ่งคุณพร้อมเลิศ ให้ความหมายไว้ว่า
“ไหนไหนก็ไหนไหนแล้ว“
มิถุนายน 19
เมื่อวานนี้ ผมพบปัญหากับโปรแกรมที่ใช้งาน จากการปรึกษาคอนซัลท์(ชาวอินเดีย) ของทีม เขา Uninstall โปรแกรมตัวนี้ออก และ Install ใหม่ แต่เขาก็ไม่ได้รอจนเสร็จเพราะมีประชุม จึงฝากผมไว้ว่า ถ้า Install เสร็จแล้ว ลองตรวจสอบ JRE ว่าทำงานถูกต้องหรือไม่
ผมไม่รู้ว่าจะตรวจอย่างไร เวลาก็เหลือแค่ประมาณ 10 นาที สำหรับการตรวจสอบครั้งนี้ และต้องส่งเมลรายงานผลด้วย เพราะผมต้องรีบไปเรียน
สิ่งเดียวที่ผมคิดได้คือ ผมตัดสินใจเขียน class ง่ายๆ มาหนึ่ง class แล้วคอมไพล์และรัน โดยใช้ความรู้สมัย ม.2 มาสร้างไฟล์ใน Command Prompt
เนื่องจากตอน ม.2 ผมเคยเล่น DOS และชอบเขียน Batch file เพื่อสร้างเมนูต่างๆ ทำให้ผมได้ความรู้ในการสร้างไฟล์แบบนี้มา ครั้งนี้ ผมเลยไม่ต้องเสียเวลาไปเปิด Text Editor หรือ IDE มาเพียงเพื่อสร้าง class ง่ายๆ แบบนี้
คนที่เคยทำ คงจะคิดว่าเรื่องแค่นี้ เอามาเขียนทำไม เดี๋ยวนี้เด็กประถมก็คงจะทำได้กันหมดแล้ว แต่ผมว่ายังมีอีกหลายคนทำไม่เป็น ก็อาจจะเป็นประโยชน์กับเขาเหล่านั้นครับ