แม่กลอง | there’s something about maeklong

วันนี้ตื่นมา กินข้าว อาบน้ำ ไปจุฬาฯ (ตึกมหิตลาธิเบศร) พอถึงก็ลงทะเบียนงาน THINKcamp แต่ก็ไม่ได้อยู่ร่วมในงานครับ (^^”) ลงมานั่งใต้ตึกรอเพื่อน เพื่อติวหนังสือกัน แต่ก็ทำตัวเป็นประโยชน์กับงานนี้นะครับ คือผมคอยบอกทางกับคนที่มางานนี้ แล้วทำท่างงๆ ว่าต้องไปทางไหน ขึ้นลิฟต์ตรงไหน ชั้นอะไร (มีประโยชน์เหมือนกันนะครับ ผมเี่นี่ย)

พอเพื่อนมาถึง ก็ติวกันจนถึงเที่ยง และต้องยุติการติวลงเพียงเท่านี้ ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะน้องๆ นิสิต พักกลางวันกันเจี๊ยวจ๊าวครับ ติวกันต่อไม่ไหว เลยหาที่ใหม่ดีกว่า สุดท้ายก็ไปที่จามฯสแควร์ครับ แหม บรรยากาศสุดยอด ติวท่ามกลางเสียงเพลง พอถึงเวลาประมาณบ่าย 3 ผมก็หมดมุก สำหรับการติวครับ ขอยุติการติว (จริงๆ แล้ว เพื่อนๆ เป็นคนบอกว่าหยุดติวก่อนก็ได้ ถ้าไม่พร้อม แตร่ว)

จากนั้นก็นั่งรถเมล์ไปพันธ์ทิพย์ ผมจะไปซื้อ Power Supply มาเปลี่ยนให้หลาน เนื่องจากตัวเก่า Watt มันต่ำ เพิ่ม HDD ตัวที่ 3 ไม่ไหว ส่วนเพื่อนๆ ผม ไปซื้ออย่างอื่นกัน

จากนั้นก็ขอตัวกลับห้องครับ เพราะต้องกลับบ้านแม่กลอง พอกลับถึงบ้านก็เห็นว่าได้เสื้อ maeklong.in.th มาละ สบายละทีนี้ มีเสื้อเพิ่มอีกตัวแล้ว (โดเมนนี้ ผมจดในชื่อหลานของผมครับ) วันนี้เห็นคนที่ไปงาน THINKcamp ใส่เสื้อ .in.th ไปกันหลายคนเลย แต่ก็ไม่ได้เดินไปอ่านที่เสื้อเขาหรอกนะครับ เห็นไกลๆ แล้วจำไ้ด้ (ก็มันเอกลักษณ์ซะขนาดนี้)

Ref : ค่ายความคิด สะกิดเว็บไทย, ได้มาแล้วเสื้อ webmaster.in.th, ปักไม้ไผ่ และปลูกป่าชายเลน

โปรเจ็กต์ล่าสุดของผมตอนนี้ เป็นการทำงานกับ Software ของ Vendor 2 เจ้าด้วยกัน บอกชื่อไม่ได้ครับ ว่าเป็นใครบ้าง เจ้าหนึ่งเป็น Web Based App. พัฒนาด้วย Strut Framework และอีกเจ้าหนึ่ง เป็น Win. App. ไม่แน่ใจว่าพัฒนาจากอะไร แต่เดาว่า VB (VB 6 ด้วยซ้ำ ไม่น่าจะเป็น .NET เพราะมีชื่ออยู่ในตลาดมานาน ตั้งแต่ก่อนที่จะมี .NET Framework)

โดยธรรมชาติของ Software ประเภท Standard Package คือ มีกระบวนการการทำงานเป็นมาตรฐานอยู่แล้ว และโดยธรรมชาติทั่วๆ ไปของธุรกิจคือมีกระบวนการเป็นของตัวเอง

จึงเกิดเป็นธรรมชาติอีกข้อหนึ่งคือ เวลาที่เราหา Software ประเภท Standard Package มาใช้ในทางธุรกิจ จะต้องมีการ Customize ให้ตรงตามกระบวนการของธุรกิจนั้นๆ ด้วย

แต่บางครั้งเมื่อการ Customize อาจจะส่งผลกระทบต่อระบบโดยรวม ให้ทำงานผิดพลาด ก็คงต้องกลับมาทบทวนว่า เป็นไปได้หรือไม่ว่า จะเปลี่ยนที่กระบวนการของธุรกิจแทน

จึงเกิดการพบกันครึ่งทางของ Vender และ User บริษัทของผม นอกจากจะพัฒนาระบบตามที่ลูกค้า หรือ User ต้องการแล้ว ก็ยังทำหน้าที่เป็น Third Party Management ด้วย จึงต้องคอยบริหารการพบกันครึ่งทางนี้ให้ดีที่สุด

Ref : รับสมัคร ป.โท Com.Sci. รุ่น 26, Quality Management (Thomson Reuters)

ช่วงนี้มีเหตุการณ์บางอย่าง เกี่ยวกับที่ที่ผมเรียนโทอยู่ ทำให้คิดถึงคำๆ นี้ขึ้นมาอย่างรุนแรง

ผมทำงานใน บริษัท ที่เรียกตัวเองตลอดเวลาว่าเป็น Professional เนื่องจากความยึดถืออย่างจริงจังใน Commitment ที่ให้กับลูกค้า ผมก็ยิ่งโหยหาสิ่งนี้ จากที่ที่ผมเรียนโท มากขึ้นไปอีก

ตอนผมเรียน ป.ตรี ที่’ถาบันแห่งหนึ่ง ย่านพระราม 7 นั้น มีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ผมคิดว่าที่นี่ก็รักษา Commitment กับนักศึกษาได้เป็นอย่างดีคือ หลักสูตรที่ผมเรียนนั้น รับสมัครเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ คือ กลุ่มที่เรียนที่กรุงเทพฯ (ซึ่งเป็นกลุ่มที่ผมเรียนอยู่) และอีกกลุ่ม คือกลุ่มที่เรียนที่วิทยาเขตปราจีนบุรี

เรื่องมีอยู่ว่า ทางภาควิชาฯ ต้องการย้ายนักศึกษา กลุ่มปราจีน กลับมาอยู่กรุงเทพฯ ทั้งหมด แต่การจะย้ายกลับมาได้นั้น ต้องเป็นความยินดีของนักศึกษาทุกคน (for all not for some) ถ้าไม่อยากมาเรียนที่กรุงเทพฯ แม้เพียงคนเดียว ก็ไม่สามารถกลับมาได้ เพราะตอนรับสมัครได้ประกาศไปแล้ว ว่าเรียนที่ปราจีนบุรี อยู่ดีๆ จะย้ายเขามานั้น ถือว่าไม่ถูกต้อง

ใครอยากเรียกตัวเองว่าเป็น Professional ขอเถอะครับ ทำเรื่อง Commitment ให้ได้ก่อน

สืบเนื่องจากมีเพื่อนผมคนหนึ่ง มาคอมเมนต์ไว้ใน “ไม่ได้รู้สึกว่าทำงานเต็มที่ นานแล้ว” ว่า [Click ] ซึ่งเพื่อนผมคนนี้ เป็นเพื่อนสมัยเรียน ปวช. และ ปวส. ที่แม่กลอง

ถ้าอ่านจากเนื้อหาที่เขาคอมเมนต์ไว้ ทุกคนคงจะคิดว่า ผมคงจะยินดีที่มีคนมาขอบคุณผมเช่นนี้ ใช่ครับ ผมยินดี และยินดีมากด้วย สำหรับคำพูดของเพื่อนผมคนนี้

ทำไมน่ะเหรอครับ เพราะเพื่อนผมคนนี้เป็นคนเก่งมาก เก่งจนผมนึกคำพูดไหน มาอธิบายไม่ได้นอกจาก “ฟ้าส่งข้ามาเกิด ไฉนต้องส่งขงเบ้งมาเกิดด้วย” คำพูดนี้ ผมเอามาจากคอมเมนต์นี้ [Click] ครับ ผมไม่เคยอ่านสามก๊กแบบจริงจังเลยครับ เลยไม่เคยเจอคำพูดนี้ด้วยตนเอง

ก็ดูเอาสิครับ ดูผลงานของเขา ทำดีได้ดีจนผมอิจฉา หลายๆ คนอาจจะดูว่าก็เฉยๆ นี่ แต่สำหรับผมแล้ว ธีม ที่ใช้อยู่นี้ มันสวยดีเหลือเกิน จนผมอยากให้เป็นของตัวเอง (ความสวยในสายตาผม อาจจะไม่เหมือนคนอื่น)

ตอนนี้ถือว่ามีผู้เชี่ยวชาญ WordPress เพิ่มขึ้นอีกคนแล้วนะครับ ใครยังไม่มี blog ของตัวเอง หรืออยากมีเว็บสำหรับองค์กรตัวเอง ถ้าสนใจติดได้ที่ คุณสุกฤตา ปราลมัสโส ครับ เชื่อว่าคงคิดไม่แพง (e-mail : bar_ba_rous ที่ เมลร้อน ดอต คอม)

วันนี้พี่ในทีมไม่มาหนึ่งคน ลาเช้าหนึ่งคน ติดประชุมหนึ่งคน เหลือผมหนึ่งคน อะไรๆ ก็หนึ่งคน แตร่ว

รู้สึกว่าเหมือนว่าตัวเองทำงานได้เต็มที่ ถ้าไม่เอามาเปรียบเทียบกับงานที่สมควรจะต้องเสร็จนะมองเฉพาะงานที่โดนมอบหมายเท่านั้นครับ

ความรู้สึกนี้ เคยเกิดขึ้นทีหนึ่ง ตอนเข้ามาทำงานกับทีมนี้ใหม่ๆ ทำกับพี่คนเดิมในตอนนั้นเสียด้วย หรือว่าเป็นเพราะพี่คนนี้กันแน่

วันนี้ คนที่มีคิวต้องเขียนบล็อก คือหลานของผมครับ สาเหตุที่ต้องเป็นคิวของเขา เพราะตามกำหนดการที่วางไว้ เขากับเพื่อนอีก 4 คน (รวมผมด้วย) จะไปช่วยทำกิจกรรม ปักไม้ไผ่เติมแผ่นดินให้ถิ่นเกิด กัน

แต่เนื่องจาก เวลาประมาณ ตีหนึ่ง (เช้าวันนี้) หลานผมประสบอุบัติเหตุ เลยส่งผลให้ต้องไปนอนอยู่โรงพยาบาลแม่กลอง 2 ครับ

แต่ไม่ได้ไปตั้งแต่ตอนที่ประสบอุบัติเหตุเลย เพราะเขากลับไปดูอาการที่บ้าน พอเช้าอาการไม่ดีขึ้นเลยไปหาหมอที่แม่กลอง 2 คุณหมอให้อยู่โรงพยาบาลดูอาการก่อน ช่วงเช้าผมเลยไม่ได้ไปร่วมกิจกรรม ปักไม้ไผ่เติมแผ่นดินให้ถิ่นเกิด เช่นกัน เพราะต้องจัดการเรื่องเข้ารับการรักษาพยาบาล และการแจ้งความเพื่อใช้สิทธิรักษาพยาบาลของ พรบ.

เสร็จเรื่องประมาณเที่ยง แล้วก็เดินทางไปสมทบกับเพื่อน ป.โท เพื่อทำกิจกรรมปลูกป่าชายเลนครับ

* ขอบคุณ พี่ปุ๋ม แม่กลองดี ด้วยครับ ไม่ได้ไปช่วยงาน ยังอุตส่าห์มาเยี่ยมที่โรงพยาบาลอีก

พรุ่งนี้แล้วครับ กับ 2 กิจกรรมดีๆ งานแรก ปักไม้ไผ่เติมแผ่นดินให้ถิ่นเกิด (อ่านรายละเอียดจากลิงก์เอาละกันนะครับ) ส่วนอีกงานหนึ่งเป็นกิจกรรมปลูกป่าชายเลนครับ

ซึ่งกิจกรรมที่ 2 นี้ เป็นกิจกรรมย่อยของกิจกรรมเฉลยบั๊ดดี้ของ เพื่อน ป.โท ของผมเองครับ

คืนนี้ จะมีชุดหนึ่งเดินทางไปรอที่อัมพวา ส่วนพรุ่งนี้เช้าจะตามกันไปอีกชุดหนึ่งครับ กิจกรรมที่เตรียมไว้มีตั้งแต่เช้าจรดเย็น(ค่ำๆ) แต่ตอนเช้าผมไม่ได้ไปร่วมด้วย เพราะติดกิจกรรมแรกไปก่อนแล้ว ไว้เสร็จแล้วค่อยตามไปสบทบกับเขาอีกทีครับ เพราะเขาปลูกป่าชายเลนกันตอนบ่ายๆ

เอ้อ วันนี้ เอาเสื้อจากโครงการ แจก ฟรี! เสื้อ .in.th ไปใส่ประเดิมมาละครับ อิอิ

คงจะได้เป็นเสื้อตัวเก่งของผมไปได้อีกหลายงานทีเดียว 555+ ก็มันแสดงให้เห็นนี่ครับ ว่าผมเป็นเจ้าของ webmaster.in.th (แตร่ว)

Ref :  ปักไม้ไผ่เติมแผ่นดินให้ถิ่นเกิด, ได้มาแล้วเสื้อ webmaster.in.th,

BCC : Blind Carbon Copy หรือในชื่อไทยๆ ว่า สำเนาซ่อน มันปิดหูปิดใคร ปิดหูปิดตายังไง (ผมมุ่งประเด็นไปที่การส่งอีเมลนะครับ)

ในบางเรื่อง การที่เราได้รับ อีเมล ซึ่งเราอยู่ในกลุ่มของ bcc นั่นหมายความว่า เรากำลังตกเป็นผู้ที่ได้รับข้อมูลข่าวสารจากผู้ส่งเพียงทางเดียว

เช่น ถ้าหาก A กับ B มีปัญหากัน อาจจะทะเลาะเบาะแว้งกัน เข้าใจผิดอะไรกันบางอย่าง แล้ว A ก็ส่งอีเมลให้ B เืพื่อตอบข้อข้องใจอะไรบางอย่าง โดยที่ A กรอกอีเมลของ C..Z (C ถึง Z) ในช่อง bcc

นั่นก็หมายความว่า C ถึง Z จะรู้แต่ในสิ่งที่ A ต้องการสื่อให้คนอื่นๆ รู้เท่านั้น C ถึง Z จะไม่มีโอกาสรู้เลยว่า B จะตอบอะไรกลับมาหา A บ้าง เพราะ B ไม่รู้เลยว่า A ส่งอีเมลโดย BCC ใครไปบ้างหรือเปล่า รู้แต่ว่า A ส่งอีเมลถึงตน (ฺฺB) เท่านั้น B ก็จะตอบกลับได้แค่ A เพียงคนเดียว (ตรงนี้แหละครับ ที่ผมบอกว่า ถ้าเราอยู่ใน BCC เท่ากับเราถูกปิดหูปิดตา)

งงไหมเอ่ย… ในบางเรื่อง (ย้ำนะครับ ว่าบางเรื่องเท่านั้น) เ่ช่น ตัวอย่างที่ยกมา ไม่ควร BCC นะครับ เพราะเท่ากับว่า A นั้นไม่ให้เกียรติ B เลย พูดง่ายๆ คือ เวลากล่าวหาเขา ใช้ Broadcast/Multicast (กระจายทั้งหมด/กระจายเป็นกลุ่ม) แต่เปิดช่องทางให้เขาแ้ก้ต่างแค่ Unicast (ทางเดียว) กับคนที่กล่าวหาเพียงคนเดียวเท่านั้น มันไม่ยุติธรรมครับ

อยากสอบได้เยอะๆ จัง

เมื่อเกือบๆ ปลายปีที่แล้ว พี่ DM บอกว่าผมไม่ค่อยเก่งงานด้าน Functional เหมือนไม่ค่อยชอบทำงาน Functional

ผมกลับมาคิดว่า เหตุผลที่ผมถูกมองว่าทำงาน Functional ได้ไม่ดีเป็นเพราะผมนั้นถูกมองว่าทำงานด้าน Non-Functional ดีมากไปหรือเปล่า ผมเลยพยายามทำให้ตัวเองถูกมองว่าไม่จำเป็นต้อง Non-Functional เท่านั้น ผมก็ทำได้ดีเหมือนกัน

ผมจึงรับงานทุกงานที่พี่ TM มาถามว่าผมจะทำไหม โดยไม่สนใจว่าจะเป็นงาน Functional หรือเปล่า เพราะผมเชื่อว่าถ้าคนอื่นทำได้ ผมก็ต้องทำได้เหมือนกัน บวกกับผมไม่อยากถูกมองว่าเป็นคนเลือกงาน งานนั้นไม่ทำ งานนี้ก็ไม่ทำ

จากหลายๆ งานที่ผมตอบรับไปแบบนั้น เหมือนผลลัพธ์จะกลับมาทำร้ายผมครับ ทำงานออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควรจะเป็น คงเพราะผมลืมคิดไปว่า งานๆ หนึ่ง คนอื่นทำได้ดี ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะทำได้ดีเหมือนคนอื่น

ต่อไป ผมคงต้องคิดให้มากกว่าเดิม ว่าจะรับหรือไม่รับงานไหน ประเมินตัวเองหยาบๆ ก่อน ว่าควรหรือไม่ควรรับ เพราะผมคงชอบอะไรบู๊ๆ เลยทำงาน Non-Functional ได้ค่อนข้างจะดี แต่งานบุ๋นๆ แบบงาน Functional นั้นไม่ค่อยถนัด (แต่ไม่ใช่ทุกงานนะครับ)

สืบเนื่องจากโครงการ แจก ฟรี! เสื้อ .in.th ของ เว็บไซต์ Tag in Thai ร่วมกับ บริษัท ที.เอช.นิค จำกัด ซึ่งผมก็ร่วมสนุกไปด้วยครับ วันนี้พอถึงหอก็มีเสื้อส่งมาให้แล้วครับ อิอิ…

และเนื่องจากผมเป็นเจ้าของ webmaster.in.th ครับ ก็เลยได้เสื้อที่มีข้อความดังรูป ซึ่งเขาจำกัดไว้ว่าหนึ่งคนต่อหนึ่งตัว ไม่งั้นผมคงจะได้อีกตัวหนึ่ง เป็น homepage.in.th ด้วยแล้ว (โลภๆ)

ผมว่ามันดูดีมีสไตล์ ตัวหนังสือจะนูนๆ (นูนต่ำ) เหมาะมากที่จะทำเสื้อทีมต่างๆ หรืออาจจะทำเสื้อแจกแฟนๆ ขาประจำของ maeklong.org เอาไว้ต้องสืบเรื่องต้นทุน และแหล่งผลิตกันหน่อย

แหม… ช่วงนี้ ได้ของฟรี ของที่ระลึก บ่อยจริงๆ ครับ 555+