แม่กลอง | there’s something about maeklong

วันนี้ผมรีบกลับมาบ้าน รีบจริงๆ ครับ แม้ว่าจะมาถึงบ้านเอาบ่ายโมง เพราะว่ารถเยอะมากครับวันนี้ เลยใช้เวลาอยู่บนรถนานมากๆ

กลับมาถึงก็รีบแปะฉลาก (ไม่รู้จะใช้คำว่าอะไรดี เรียกฉลากละกัน) บนกล่องเค้กที่สั่งทำเพื่อแจกคนแถวบ้าน แล้วก็รีบเดินแจกทันที บ้านที่ผมแจกนั้น มีอยู่บ้านหนึ่งเป็นเพื่อนผมสมัยประถม แม่เขาชวนกินขนมจีนด้วย ผมคิดถึงสมัยที่ผมเรียนประถม (อืม ผ่านมาแค่ 5-6 ปีเองเนอะ ^^”) ที่โรงเรียนของผมมีดอกไม้ จำไม่ได้ว่าดอกอะไร จะมีผึ้งมาตอมแล้ว เด็กๆ ก็จะรอว่าผึ้งจะเข้าไปในดอกไม้นั้นเมื่อไหร่ พอเข้าไปแล้วก็จะปิดดอกไม้นั้น แล้วเด็ดออกมา มีผีเสื้อมาตอมด้วยครับ เยอะมาก ผมเองก็เคยจับเล่นเหมือนกัน ผีเสื้อจะจับง่าย เพราะไม่กลัวมันต่อย แต่เดี๋ยวนี้ คงไม่มีให้เห็นแล้ว เพราะที่โรงเรียนเขาปรับเปลี่ยนสถานที่ไปเยอะแล้ว

ปรกติ “แก่ขึ้นอีกปีแล้วนะ” จะใช้ตอนวันเกิด แต่ผมขอใช้วันนี้ เพราะผมไปแจกเค้ก ผมเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงครับ หลายๆ คนดูแก่กว่าปีที่แล้วอย่างเห็นได้ชัด แล้วตัวผมจะรอดเหรอครับ สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกัน(ตามกรรม) ยิ่งตอนนี้ปล่อยให้ผมยาวมาก(คนที่สนิทจะรู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจไว้ และคนที่สนิทมากๆ จะรู้ว่าผมไม่มีเวลาไปตัดจริงๆ) บางคนก็บอกว่าปีนี้เป็นหนุ่มใหญ่แล้วนะเรา (คงเพราะเห็นเถิก)

พรุ่งนี้ ถ้ารถไม่ติดมากจนไม่เหลือเวลา ต้องไปตัดผมรับปีใหม่ซะหน่อย (จะได้กระชากวัย)

แม้ว่าผมจะทำงานมายังไม่ถึง 3 ปี (แค่ 2 ปีกว่าๆ) แต่เป็นครั้งที่ 3 แล้วครับ ตั้งแต่เริ่มทำงานมา ที่ผมมาทำงานจนถึงวันสุดท้ายของปี สาเหตุน่ะเหรอครับ ก็เพราะผมใช้วันลาพักร้อนไปหมดแล้ว ไม่เหลือเลย แม้แต่แค่ครึ่งวันก็ไม่เหลือ

ครั้งแรกตอนปลายปี 2549 เพิ่งเข้าทำงานปีแรกครับ เริ่มงานตอนเดือนสิงหาคม จำนวนวันลาพักร้อนจึงมีไม่ถึง 10 วัน และวันลาต้องใช้ไปกับการรับปริญญาครับ รู้สึกว่าตอนนั้น งานจะเยอะจนถึงวันสุดท้ายเลยจริงๆ ครับ

ครั้งที่ 2 ปลายปี 2551 ก็ไม่เหลือเช่นเคย ปีนั้น วันลาหมดไปกับการสัมมนาต่างๆ เป็นเหมือน ปีทองของการอบรมสัมมนา ของผมเลยทีเดียว จนมีคนแซวว่า รับจ้างสัมมนา

ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 วันลาก็หมดไปกับการสัมมนาเสียเป็นส่วนใหญ่ รองลงมาก็เรื่องหลาน ตามด้วยหยุดอ่านหนังสือสอบ และมีบ้าง บางครั้ง ที่อ่านหนังสือจนดึก ตื่นไม่ไหว แต่ไม่อยากใช้ลาป่วย เพราะเป็นความผิดตัวเองเลยใช้เป็นลาพักร้อนแทน

การที่มาทำงานจนถึงวันสุดท้าย ทำให้ผมได้ทราบว่า ในทีมผมมีคนธรรมะธัมโมมากมาย ตอนนี้ได้แผ่น “ศีลเป็นอาภรณ์อันประเสริฐ” มา 1 แผ่น หนังสือ “ดังตฤณวิสัชนา ฉบับ รู้คุณ แทนคุณ” มา 1 เล่ม เป็นของขวัญปีใหม่ จากพี่ๆ ในทีมครับ

วันที่ 25 ธันวาคม 2551 วันที่ไปดูหนังแฮปปี้เบิร์ดเดย์มา พอดีไปเดินดูร้านหนังสือมือ 2 เห็นหนังสือ แฮร์รี่พอตเตอร์ เป็นหนังสือใหม่ ห่อพลาสติก ติดป้ายราคา 2 ชั้นซ้อน ชั้นที่ 1 ติดราคาไว้ แต่ยังมีป้ายอีกชิ้นปิดทับราคาไว้ ตอนแรกก็งงๆ ว่ามันอยากให้รู้ราคามั้ยเนี่ย เลยเดินไปถามคนขาย คนขายก็เลยลอกออกมา 1 ชั้น ทำให้เห็นราคา ถามเขาว่าทำไมต้องปิดขนาดนี้ เขาบอกว่าเดี๋ยวพวกซีเอ็ดมาเห็นแล้วจะว่า ทำไมขายถูกจัง เราก็คิดว่า มันคงจะถูกกว่าซื้อในซีเอ็ด พอดีไม่ได้ดูราคาที่ซีเอ็ด ก็คิดว่ามันคงถูกกว่าเลยซื้อมา พอมาเจอเพื่อนที่ทำงาน ถามเพื่อน เขาก็บอกว่า ซื้อมาในซีเอ็ดก็ราคาเท่านี้ล่ะ นี่เพราะเราไม่ได้สืบราคาจากที่อื่นก่อน เลยโดนเขาหลอก เขาทำผมช้ำใจ

แต่เมื่อซื้อมาอ่านแล้วก็ถูกใจ ที่ผมซื้อมาเป็นเล่ม 1 ตอนศิลาอาถรรพ์ เคยดูแฮรรี่ ภาค 1 ตั้งนานแล้วน่ะ สมัยเรียนปริญญาตรีมั้ง พอมาอ่านหนังสือมันก็ทำให้เราจินตนาการภาพ นึกไปถึงภาพยนตร์ด้วย สนุกมาก อ่านหนังสือเก็บรายละเอียดได้มากกว่าภาพยนต์ ก็คิดว่า คงจะเสียตังค์อีกแล้ว จะเริ่มทยอยมาเก็บไว้เป็นของสะสมอีกแล้วครับท่าน

++ ใครอ่านภาคสุดท้ายจบแล้ว ได้ข่าวว่า แฮรรี่ ตายเพราะเป็นตัวร้าย ใช่มั้ย ช่วยบอกหน่อยครับ ++

** อยากสอบถาม หนังสือเล่มโปรดกันหน่อย มีอะไรบ้างจะได้ไปหามาอ่านน่ะครับ ช่วงนี้ หนอนกำลังเข้าตัว (หนอนหนังสือ)

ไปอบรมโปรแกรม flash ที่เน็ตดีไซน์ มาครับ เขาให้ทำโปรเจ็กต์เพื่อแลกกับกระดาษใบหนึ่ง ก็ไม่รู้จะทำอะไร เลยทำอีการ์ดแล้วกันครับ เลยอยากอวด ศึกษาโปรแกรม flash มาตั้งแต่เรียน ปวส. เพิ่งทำได้ดูดี ก็เพราะมาเรียนที่เน็ตดีไซน์ล่ะครับ เรื่องบางเรื่องถึงแม้ว่าเราจะศึกษาด้วยตนเอง ก็คงจะสู้ลงมือทำ+มีผู้เชี่ยวชาญแนะนำเลยไม่ได้ครับ ปีใหม่ก็ให้ถึงจุดสุดยอดแล้วกันครับ

++ ก็ถือว่าคุ้มค่ากับเงินที่ลงทุนในการไปอบรม 5,800 บาท ปกติบริษัทจะส่งไปอบรมเกี่ยวกับเขียนโปรแกรม แต่คอร์ส flash นี้ ลงทุนด้วยตนเองครับ ++

วันนี้ตื่นสาย ประมาณ 10 โมงมีนัดติวสอบวิชา ระเบียบวิธีวิจัย ที่โรบินสันบางรัก แต่รู้สึกว่าจะไม่ค่อยสบาย เลยไม่ไป และคิดว่าจะนอนพักซักหน่อยเผื่อช่วงบ่ายไปไหว หลานผมก็โทรมาว่าให้ไปรับตัวที่ สถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน ตาสว่างเลยครับ

ผมก็ขอคุยกับเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ก็บอกว่าตามกระบวนการแล้ว ผู้ปกครองต้องมารับตัวกลับด้วย ผมเลยล้างหน้ากลับแม่กลองเลยครับ รีบมาก ไม่ได้อาบน้ำ ไม่ได้แปรงฟันเลยครับ

อยู่แม่กลองมา 20 ปี ไม่เคยรู้เลยว่ามี สถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน ด้วย พอไปถึงอ่านชื่อ สถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดสมุทรสงคราม อืมมีจริงๆ ด้วยครับ เจ้าหน้าที่บอกไม่ต้องซีเรียส ให้กรอกแบบประเมินหนึ่งแผ่น และนัดไปคุยอีกที วันที่ 8 ม.ค. 52 เวลา 9 โมง

พอเสร็จก็รีบบึ่งไปที่ ศูนย์การศึกษาพิเศษจังหวัดสมุทรสงคราม เพราะวันนี้ ทีมแม่กลองดีจัดงาน โครงการหอบบุญมาห่มน้อง ๒ (ห่มให้น้องอุ่นถึงพี่) แต่รู้สึกว่าผมจะสาย(เย็น)เกินไป ไปถึงไม่เจอใครเลย เงียบสนิท กลับกรุงเทพฯ ตามระเบียบ

วันนี้อย่าลืมเชียร์ทีมไทยกันด้วยนะครับ (ฟุตบอลเอเอฟเอฟซูซูกิคัพ) ถ้าไม่โดนยิงเลย และยิงได้ 2 ลูก ก็จะได้แชมป์แล้วครับ

Ref : เหตุเกิดที่แม่กลอง ทำดีได้ดีหรือไม่, โครงการหอบบุญมาห่มน้อง ๒

เมื่อคืนที่ผ่านมา หลังจากเลิกงานก็รีบร้อนเดินทางไปดู ฝัน หวาน อาย จูบ เพราะความอยากดูที่มันมีมากเหลือเกินนั่นเอง

พอได้ดูจริงๆ ในหนังเขาเรียงลำดับแบบนี้ครับ จูบ อาย หวาน ฝัน ซึ่งหลังจากดูเสร็จ ผมกลับคิดขึ้นได้ครับว่า อืม ทีหลังจะดูหนังเรื่องไหนเนี่ยนะ ไปดูที่เค้าวิจารณ์ตาดบอร์ดกันซะนิดนึงส์จะดีมาก จะได้ไม่เสียความรู้สึก ผมไม่ใช่นักวิจารณ์ระดับแนวหน้า แต่ตามความรู้้สึกผม ผิดหวัง ครับ ตัวอย่างหนังทำให้ผมคาดหวังไปอีกอย่าง แต่ตัวหนังทำไปอีกอย่าง บางเรื่อง สั้นเกินไป ถ้าทำแบบเต็มๆ เรื่องเดียวน่าจะดีกว่านี้ บางเรื่องก็พูดถึงที่มาที่ไปแบบสั้นๆ แล้วจะเข้าใจไหมครับ พี่น้องครับ มีบางตอนของเรื่องอยู่เรื่องหนึ่ง เกือบทำให้ผมซึ้ง แต่พอเปลี่ยนฉากปั๊บ อารมณ์สะดุดครับ เฮ้อออ… เซ็ง

วันนี้ ไปดู Super แหบ-แสบ-สะบัด ครับ ที่ไปดูเรื่องนี้ เพราะหลานมันเห็นตัวอย่าง แล้วอยากดู ผมน่ะเฉยๆ แต่พอดูแล้ว อืม เรื่องนี้ ก็ฮาดี แถมไ่ม่มีตอนไหนที่ทำให้ผมรู้สึกเสียความรู้สึกอะไรเลย

Ref : องค์บาก 2 – ฝัน หวาน อาย จูบ

เมื่อวานนี้ มีรุ่นพี่ท่านหนึ่ง (รู้จักกันตอนอบรม NEC ของ ATSI) โทรมาฝากประชาสัมพันธ์
งาน “ProJect Management (PJM) Open House 2009”
งานนี้ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น และได้ร่วมลุ้นรับของรางวัลต่างๆ ภายในงานด้วยครับ
วันเสาร์ที่ 17 มกราคม 2552 ตั้งแต่เวลา 12.30 ถึง 17.00 น. ณ โรงแรมแอมบาสเดอร์

หัวข้อที่น่าสนใจในงานนี้ มีดังนี้ครับ

“บทบาทผู้บริหารโครงการ กับธุรกิจด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร”
โดย คุณไชยเจริญ อติแพทย์ กรรมการผู้จัดการ บริษัท พีทีที ไอซีที โซลูชั่น จำกัด (PTT-ICT)
กลุ่มบริษัทในเครือ ปตท.

“Driving the Organization Successes Through Professional Project Management”
โดย Mr. Michael Sympsomos, President, Project Management Institute (PMI)
Bangkok Chapter และ Manager, Asia South Project and Capital Stewardship
Chevron Asia South Company Limited

ร่วมเสวนา “การขับเคลื่อนองค์กรสู่ความสำเร็จด้วยการบริหารโครงการแบบมืออาชีพ”
โดย ผศ. ดร. พาสิทธิ์ หล่อธีรพงศ์ และ Mr. Michael Sympsomos

ถ้าลงทะเบียนล่วงหน้า [ Click ] ในวันงานจะได้รับของรางวัลด้วยนะครับ

Ref : ProJect Management (PJM) Open House 2009

เพื่อนในทีมชื่อ ออม เล่าให้ฟัง (เรื่องจริงเตือนภัย)

ปีไหนมะรุ้ ช่วงปีใหม่

มีคนเค้ามาทำแบบสอบถามตามบ้าน ก็ได้สัมพาดบ้านบ้านนึง เป็นบ้านของเพื่อนแม่ ถามเรื่อยเปื่อย อยู่กี่คน รายได้เท่าไหร่ ค่าน้ำค่าไฟ ฯลฯ

ละถามว่าปีใหม่ไปเที่ยวไหนมั๊ย เค้ากะบอกไป แต่พอถึงวันปีใหม่มันไม่ได้ไปไหนกะมีปิกอัพมาจอดอยู่หน้าบ้านตั้งนานจนมีคนโทรเข้าบ้าน ไหนบอกจะไปเที่ยวปีใหม่ทำมันถึงไม่ไปกันอีก

ตึ่ง….. เลยไปแจ้งตร ได้เบอมาก็เปงของคนนั้น แต่ก็จับไรไม่ได้
จบ 555

รูปแบบการจับ คือ ให้ทุกคนเขียนสิ่งที่ตัวเองอยากได้ ลงในสลาก (เลือกไว้ 3 ลำดับ ถ้าลำดับที่ 1 หาซื้อไม่ได้ ก็ซื้อของในลำดับถัดไป) โดยไม่เขียนชื่อตัวเอง เพื่อวันเฉลย จะได้ลุ้นๆ กันหน่อย ว่าตัวเองซื้อของมาให้ใคร ส่วนคนเขียนสลากจะได้ลุ้นว่าใครนะ ที่เป็นคนซื้อของให้เรา

ประเด็นจริงๆ ที่จัดรูปแบบนี้ คือ ถ้าต่างคนต่างไปซื้อเอง แล้วก็มาจับสลาก(จับจากชื่อ) ผลคือคนที่จับสลากอาจจะได้ของที่ตัวเองไม่ได้อยากได้ แล้วของสิ่งนั้น อาจจะเป็นของที่ไร้ประโยชน์ไป

แต่ด้วยวิธีการนี้ จะทำให้ได้ของที่ใกล้เคียงความต้องการของทุกคนมากที่สุดครับ

ผ่านไปเรียบร้อยแล้วครับ สำหรับ

การฝึกอบรมหลักสูตรผู้เชี่ยวชาญด้านความมั่นคงปลอดภัยของระบบเครือข่ายและคอมพิวเตอร์
(Network and Computer Security Specialist: NCS) ระดับที่ 2

วันแรก (วันศุกร์ที่ 19 ธันวาคม) ได้เรียนกับ อ.ยืน ภู่วรวรรณ ซึ่งเป็นอาจารย์ที่ผมอยากเรียนด้วยมากๆ สำหรับผม อาจารย์ท่านเป็นหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์ของวงการคอมพิวเตอร์ไทยเลยครับ แต่เพราะไม่ได้เป็นเด็ก ม.เกษตรฯ เลยต้องอาศัยโอกาสพิเศษๆ แบบนี้ แต่ผมเคยฟัง อาจารย์ท่านมาพูดครั้งหนึ่งที่พระจอมเกล้าพระนครเหนือครั้งหนึ่งแล้วครับ แต่อันนั้นพูดแป๊บเดียว แต่นี่พูดทั้งวันเลยครับ เทคนิคการสอนยอดเยี่ยมครับ สอนแบบสนุกสนาน แล้วก็แทรกเนื้อหามาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว แล้วเวลาสอน อาจารย์ท่านยิ้มแย้มตลอดเวลา ไม่เครียดเลยครับ จริงๆ แล้ววันศุกร์ผมต้องทำงาน เลยลาไปครึ่งวัน ตั้งใจจะอยู่ฟังแค่ครึ่งเช้า เจออาจารย์ท่านสอนดี เลยขอลางานฟังอีกครึ่งวันต่อเลยครับ

วันที่สอง (วันเสาร์ที่ 20) และวันที่สาม (วันอาทิตย์ที่ 21) ผู้สอนคือ อ.เกริกศักดิ์ ตั้งมั่นคง และ อ.ประสิทธิ์ชัย บุญเสริม จากคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ บางมด ครับ ได้ความรู้กันไปเต็มๆ ครับ

เหมือนย้อนไปเป็นเด็ก ป.ตรี เรียนวิชา Computer Network and Data Communication และ Computer Security

Ref : สอบ NCS ระดับ 1, ภาพหมู่ตอนอบรม ระดับ 1

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา คนในวงการ(โดยเฉพาะชาว blognone) พบกับเรื่องเศร้าเรื่องหนึ่ง คือ

Mr.JoH หรือ คุณโจ๊ะ ผู้เขียนข่า่วใน blognone เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็ง สร้างความเสียใจแก่หลายๆ คนรวมถึงผมด้วย เพราะผมเองก็เป็นคนอ่าน blognone ด้วยคนหนึ่ง จะเห็นข่าวที่คุณโจ๊ะเอามาลงเป็นประจำ

เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นกับคนที่ผมรักมาแล้ว แม่ผมเองครับ แม่ผมก็เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเหมือนกัน มันเป็นเรื่องที่เกินความสามารถของมนุษย์น่ะครับ

มะเร็งร้ายทำลายชีิวิตแม่ผม มันทำร้ายผมทางอ้อมด้วยเช่นกัน และสำหรับคุณโจ๊ะ ผู้ซึ่งมีศักยภาพในด้านไอทีมาก การจากไปของคุณโจ๊ะมีผลทำให้วงการไอทีบ้านเรา ขาดคนคุณภาพไปอีกหนึ่งคนครับ

…หลับให้สบายครับผม… คิดถึงแม่เลยทีนี้

Ref : ธวัชชัย ปิยะวัฒน์ – ลาก่อนโจ๊ะ