แม่กลอง | there’s something about maeklong

Black : สีดำ –> ThinkPad
White : สีขาว –> Mac Book

ผมเป็นอีกหนึ่งคนที่ประทับใจ ThinkPad อดีตโน้ตบุ๊คตระกูล IBM เก่า (ตอนนี้เป็น Lenovo ThinkPad) ด้วยประสิทธิภาพ และความเคยชินในการใ้ช้ปุ่มแดง (TrackPoint) ในขณะที่ผมไม่เคยสนใจ Mac Book เลย คงเพราะไม่มีตังค์ และจากที่ได้คุยได้ฟังคนที่เคยใช้แล้ว ผมคงไม่เหมาะในการใช้งาน MacBook

ตอนนี้มี ThinkPad อยู่รุ่นหนึ่ง ที่ผมรู้สึกอยากได้มากๆ คือ ThinkPad x200si เพราะคุณสมบัติหลายอย่างถูกใจผมเหลือเกิน แต่ก็คงได้แค่อยาก เพราะไม่มีัตังค์ เหะๆ ใช้ T61 ของบริษัทไปก่อนดีกว่า

Ref : ThinkPad TrackPoint ปุ่มแดงมหัศจรรย์, โฉมหน้า T43 ตัวโปรด, T43 ของผม

ในรอบ 1 ปี จะมีครั้งนึงที่ผมและกลุ่มเพื่อนจะนัดรวมตัวกันเฉพาะกิจ
ไปชาร์ตแบตเตอร์รี่ชีวิต เพื่อเพิ่ม… ไฟในการทำงานด้วยกัน
ส่วนสถานที่ก็ตามแต่ว่าเพื่อน ๆ จะเสนออะไร แล้วบอร์ด (พวกเรานี่แหละ)
จะอนุมัติมั้ย โดยจะมี Trip Manager (เพื่อนผู้เสียสละ)
เป็นธุระในการจัดวัน เวลา หารถ ที่พัก ทุกอย่าง… (ดีจริง ๆ) ให้บอร์ด
พิจารณาอีกนั่นแหละ ซึ่งในทริปนี้ เราเลื่อนเวลาจากปลายปี 52
เป็นต้นปี 53 เพื่อตั้งใจรับลมหนาว.. เต็มที่ และให้ผ่านพ้นฤดูกาล
ท่องเที่ยวของคนอื่น ๆ ไป ประกอบกับในปีที่ผ่าน ๆ มาเรามีความตั้งใจ
ไปดูซากุระที่ดอยอ่างขาง แต่พลาดตอนบานซะทุกที ปีนี้เราเลย..
เลือกวันใหม่ ให้ใกล้เคียงกับช่วงบานของซากุระมากที่สุด
.. ในรอบปีมีอะไรมากมาย ที่เหนื่อย ยุ่งยาก ลำบากกาย ใจ
.. ผมพยายามผ่านพ้นทุกอย่างไปได้ด้วยดี.. และรอวันนี้.. วันที่
จะได้พักอย่างสบาย.. ใจ ในสถานที่อากาศดี ธรรมชาติสวยงาม
กับเคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจ…
จึงนำบรรยากาศมาแบ่งปันให้ทุกท่าน.. ในวันหยุดอย่างนี้ดูบ้าง

หลายๆ คน คงจะเคยบ่น หรือเคยได้ยินคนบ่นว่า ไม่มีเวลาเลย ทำไมเวลามีน้อยแบบนี้ แล้วก็มักจะมีคนตอบมาประมาณว่า “ทุกคนมีเวลา 24 ช.ม. ต่อวัน เท่ากััน” ซึ่งผมคิดว่าคนที่ตอบแบบนี้ ไม่ได้คิดให้ลึกซึ้งลงไปในแต่ละบุคคลที่พูด หรือบ่นออกมา

จริงอยู่ว่าทุกคนน่ะ ได้มาคนละ 24 ช.ม. ต่อวัน เหมือนๆ กัน แต่ว่า แต่ละคนมีภาระหน้าที่ ความรับผิดชอบต่างๆ กัน ฉะนั้น ใครที่มีภาระเยอะ ก็ย่อมรู้สึึกว่าเวลามีน้อยเหลือเกิน

สมัยผมเด็กๆ  แทบจะพูดได้ว่า รอให้เวลามันผ่านไปไวๆ เพราะตอนนั้นไม่ค่อยมีภาระหน้าที่อะไรกับใครเขา เรียนหนังสืออย่างเดียว พอถึงวันจันทร์ก็อยากให้ถึงวันศุกร์เร็วๆ จะได้หยุด เสาร์-อาทิตย์ เพราะอยากดูการ์ตูน พอบ่ายวันอาทิตย์ก็อยากให้ถึงวันจันทร์เร็วๆ อยากเรียนหนังสือ อยากเจอเพื่อนๆ

แต่พอโตขึ้นมา มีภาระการงานเพิ่มมากขึ้น มันก็ทำให้เวลาที่มี ดูน้อยลงไป ผมเคยรู้สึกในวันพุธหนึ่งว่า “นี่วันพุธแ้ล้วเหรอ งั้นก็เหลือเวลาสำหรับโปรเจ็กต์นี้อีกแค่ 2 วันเองเหรอเนี่ย” ผมเคยรู้สึกในวันจันทร์หนึ่งว่า “พรุ่งนี้วันอังคารแล้วเหรอ งานที่ต้องส่งอาจารย์พรุ่งนี้ ยังไม่ได้ทำเลย เพราะงานที่ทำงานยุ่งมาก“

ในเวลาที่เท่ากัน 24 ช.ม. ต่อวันนี้ บางคน เอาไปนอนได้ 8 ช.ม. บางคน เอาไปนอน 10 ช.ม. แล้วก็มีบางคนเอาไปใช้นอนได้แค่ 4 – 5  ช.ม. เท่านั้น แล้วมันจะเท่ากันได้ยังไงครับ T.T

ผมคิดเสมอนะครับว่า ไม่ใช่แค่เราหรอก ที่จะเจอปัญหาหรือเรื่องราวทุกข์ใจ
คนอื่นหลาย ๆ คนก็ต้องเมีเรื่องอะไรกันบ้างหล่ะ ที่ทำให้เค้าระคายเคืองจิตใจ
ท้อใจ ท้อแท้ ท้อถอย ไม่มากก็น้อย ..ขึ้นอยู่กับว่า แต่ละคนจะหาทางแก้ไข
ปัญหา หรือเรื่องราวที่พบเจอนั้นอย่างไร ผมเองก็เป็นผู้หนึ่งที่เคยเจอปัญหา
ที่ทำให้รู้สึกแย่  ขุ่นเคือง ในใจ มองไปทางไหนก็ยังไม่พบทางออก และผม
ก็ไม่สามารถแก้ไขปัญหานั้นได้ด้วยตัวเอง.. ซึ่งหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมา..
และปัญหาบางอย่างเราก็ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยตัวเราเอง.. ผมก็จนใจ
แต่จะจนใจอย่างไร เส้นทางเดินจะมืดสักแค่ไหน.. แต่ปลายทางของอุโมงค์
ผมก็ยังพบแสงสว่าง.. เสมอ.. นั่นคือ “ใจของเรา..เป็นทางออก..
เราจะทำอะไรไม่ได้ เราก็ทำที่ใจเรา.. ยอมรับมัน ปล่อยให้มัน
เป็นไปตามทางของมัน ส่วนใจเราก็ต้องวางในทางของเรา”
ฝากถึงหลาย ๆ ท่านที่มีปัญหา และยังไม่พบทางออกนะครับ
ว่าอย่าเพิ่งท้อถอย หมดแรงใจไปก่อน ลองค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ ทำ
ค่อย ๆ แก้ไขปัญหาไป ตามวิสัยที่เราสามารถทำได้
และถ้าไม่พบทางออกจริงๆ  ลองฟังธรรมะครับ..ช่วยได้นะ..
และหนทางที่มืดมิด.. ก็อาจจะสว่างได้..ที่ปลายเส้นทางของอุโมงค์ครับ..

วันก่อนเซ็ง ๆ กับหัวหน้าที่ต้องดิวงานด้วย…
ประมาณว่าทำอะไร พี่เค้าก็พูดไปเรื่อย ว่าเราไปเรื่อย
ทำงานละเอียดเกินไป ก็บ่น ๆ ว่า ๆ ไม่หยุด
ในใจตอนนั้นก็ต้องยอม แล้วเงียบไป
เพราะก่อนหน้านั้นเคยพูดขึ้นมาแย้งแล้ว แต่ก็เท่านั้น (เหมือนพูดกับคนพาล)
นานวันเ้ข้าก็ ทำให้รู้สึกเบื่อ เหมือนที่ผ่านมา คือทำงานไปทำไม

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ผ่านประสบการณ์มาแล้ว แล้วก็มีเป้าหมายที่ชัดเจน
ทำให้ต้องทำต่อไป อยู่แบบนี้ต่อไปให้ได้ แล้วจะทำอย่างไร….

คิดไปคิดมา… ทำวันนี้ให้ดีที่สุด คำพูดแรกจากเมฆินทร์
คิดไปคิดมา… ถ้าเราไม่ทำงานต่อ เป้าหมายเรา ก็ไม่สำเร็จ คนทางบ้านทำไง…
คิดไปคิดมา… คิดว่า มีคนให้บ่นให้ว่า แสดงว่าเค้ารักเรา เป็นห่วงเรา ให้คิดเสียว่า มีคนให้บ่นให้ว่า ดีกว่าไม่มี
คิดไปคิดมา… คิดซะว่า เค้าจ้างมาฟังเค้าบ่น อิอิ

แล้วเมื่อเช้านั่งรถตู้มา บังเอิญเห็นคนจรจัดนอนอยู่ตอนเช้า
เห็นเค้าแล้ว… เออ เรายังดีนะ ยังมีหน้าที่ต้องทำงาน ถ้าไม่มีงาน เราก็นอนอยู่ห้อง นอนไปเรื่อย ๆ จะทำให้เหมือนคนจรจัด ป่าวนะ

แล้วก็ไปเห็นอีกคน เค้าขาไม่ดี แต่พอเดินได้ไม่ต้องใช้ไม้ค้ำ
เค้ากำลังตั้งใจจะเดินไปไหนไม่รู้ แต่เห็นความมุ่งมั่นแล้ว ทำให้คิดได้…
เค้ายังต้องเดินต่อไป แล้วเราล่ะ เราขาก็ดี ไม่มีปัญหาอะไร
ทำไมเราต้องขี้เกียจไปทำงานด้วยล่ะ…

ถึงเราอาจจะเจออะไรมาก็ตาม บางที อาจเป็นเรื่องขี้ประติ๋ว สำหรับคนอื่นก็เป็นได้ : )

เนื่องจากมีโอกาสติดรถพี่ในทีมกลับหอ ทำให้ได้แง่คิดบางอย่างมา

พี่เขาถามผมว่า ถ้าผมเป็น manager แล้วโปรเจ็กต์ที่ผมดูแลอยู่นั้น ค่อนข้าง dynamic (ไม่แน่นอน) ช่วงที่ต้องรองาน อยู่นั้น resources(น้องในทีม) ที่มี ถูกร้องขอให้ไปทำโปรเจ็กต์อื่น 100% (คือไปทำเต็มตัว) จะำทำัยังไง

ความคิดของผมนั้น เน้นไปที่การแก้ปัญหา หลังจาก resources ถึงดึงตัวไปแล้ว พี่เขาบอกว่าเป็นการคิดแบบ reactive ควรจะคิดในแบบ proactive คือ เราต้องมองให้เห็นว่ามันมีความเสี่ยง ถ้าเรางานเราพร้อมให้ทำ แล้ว resources ของเรายังอยู่กับโปรเจ็กต์อื่นจะทำให้งานไม่ประสบความสำเร็จได้ ต้องประเมินถึงความเสี่ยงตรงนี้ แล้วต่อรอง เืพื่อป้องกันไว้ล่วงหน้า อาจจะยอมให้ไปทำโปรเจ็กต์อื่นได้ แต่ต้องไม่ใช่ 100% หรือพร้อมเสมอในการกลับมาทำโปรเจ็กต์ของเรา

For those who think that it is not their business should learn from history.

First they came for the communists, and I did not speak out
—because I was not a communist;

Then they came for the socialists, and I did not speak out
—because I was not a socialist;

Then they came for the trade unionists, and I did not speak out
—because I was not a trade unionist;

Then they came for the Jews, and I did not speak out
—because I was not a Jew;

Then they came for me
—and there was no one left to speak out for me.

Ref : Dr. Pramote Kuacharoen

ครั้งแรกของประเทศไทยกับการประกวด Doodle 4 Google ขอเชิญชวนเยาวชนชาวไทยทั่วประเทศ มาร่วมกันจินตนาการและสร้างสรรค์ดูเดิลในแบบของตนเอง ภายใต้หัวข้อ “เมืองไทยของฉัน” เพื่อนำเสนอและเผยแพร่ความเป็นไทย ชาติที่มีศิลปะ วัฒนธรรม ประเพณี ที่มีเอกลักษณ์

ดูเดิลที่ชนะเลิศจะต้องได้รับคะแนนจากการโหวตทางออนไลน์และคัดเลือกจากคณะกรรมการ โดยผู้ชนะเิลิศระดับประเทศ จะมีดูเดิลของตนเองไปปรากฏบนหน้าเว็บกูเกิลประเทศไทย เป็นเวลา 24 ชม. เพื่อให้ผู้ใช้กูเกิลในไทยหลายล้านคนได้ร่วมชื่นชม ในวันที่ 13 เมษายน 2553 เพื่อร่วมเฉลิมฉลองเทศกาลวันขึ้นปีใหม่ “วันสงกรานต์” ของไทย และยังได้ไปทัศนศึกษาที่ Google (สำนักงานใหญ่) รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา

การสมัครและส่งผลงาน
นักเรียนที่ศึกษาในประเทศไทย ตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาล จนถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย ทั้งภาครัฐและเอกชน อายุตั้งแต่ 5 ถึง 18 ปี สามารถเข้าร่วมกิจกรรมได้ทุกคน การประกวดจะแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มการศึกษา ดังนี้

• อนุบาล – ประถมศึกษาปีที 3
• ประถมศึกษาปีที่ 4 – 6
• มัธยมศึกษาปีที่ 1-3
• มัธยมศึกษาปีที่ 4 – 6

สนับสนุนการจัดการประกวดโดย
กระทรวงศึกษาธิการ และ อุทยานการเรียนรู้

Ref : Doodle 4 Google – เมืองไทยของฉัน

ผมยอมรับนะครับว่า.. เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นป้ายแบบนี้
“ระวัง..เต่า” เห็นแล้วทำให้อดอมยิ้มไม่ได้
แสดงว่าเต่า เนี่ยก็เป็นสัตว์สำคัญที่อยู่ใน
ชุมชน หรือระแวกนั้นเหมือนกันนะครับ
เค้าถึงได้ทำป้ายแบบนี้ไว้.. เตือนผู้ขับขี่
จึงทำให้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการอยากแบ่งปันความรู้สึก
ให้เทกท่าน (ที่ยังไม่เคยเห็น) ลองดูกันบ้างครับ..

มีหนังสือมาแนะนำอีกแล้วครับ หลังจากที่ผมทำการอ่านเรื่องย่อของ ผู้ชนะสิบทิศ เวลาไปร้านหนังสือหรือท่องเน้ต จะตามหาหนังสือที่เขียนโดย ยาขอบ (นามปากกาของท่านโชติ แพร่พันธุ์)
หลายวันก่อนได้มาอีก 1 เล่ม เป็นหนังสือที่รวบรวมข้อความที่สวยงามจากหนังสือผู้ชนะสิบทิศ จนตั้งชื่อหน้าปกว่า  ภาษาสวรรค์ใน ผู้ชนะสิบทิศ ตามสำนวน ‘ยาขอบ’

‘อักษราภรณ์’ รวบรวมและเรียบเรียง

โดยภาษาที่ท่านใช้เขียนมันงดงาม (วรรณศิลป์) จนไม่น่าเชื่อว่าท่านจะเขียนขึ้นมาได้
ในการเขียนช่วงพิศวาสก็ไม่ได้ทำให้คิดโดยการใช้ภาษาเป็นลามก แต่กลับสร้างความคิด จินตนาการของคนอื่นไปในทางมงคล

*จะเด็ดพร่ำพลอดกับจันทรา เมื่อมีโอกาสพบกันเป็นครั้งแรกหลังจากถูกแยกให้อยู่คนละแห่ง

“ธรรมดาผิดชอบชั่วดีทั้งปวงข้าพเจ้าก็รู้แก่ใจแล้ว ครั้นได้พบหน้าน้องเราเข้าสิ ความที่รู้ก็ลืมเสียสิ้น รู้แต่ว่าการจูบประการเดียวนี่แล้วจะถ่ายเทความรักที่ท่วมท้นอยู่ในอกตัวออกไปสู่ผู้ที่รักได้ แลถ้าการนี้ตละแม่ท่านจะปรับเอาเป็นความผิด ข้าพเจ้าก็จะรับเอาว่าตัวผิดตรงที่ไม่กล้าจูบให้มากสาสมกับที่ตั้งใจมาหลายวัน”

ปล. ยังไม่ได้ซื้อหนังสือผู้ชนะสิบทิศ ที่เป็นเรื่องตั้งต้นจำนวน 8 เล่มเลย แต่มาได้หนังสืออื่นที่เกี่ยวกับ ยาขอบ ตอนนี้ได้มาประมาณ 9 เล่มทดแทน คงไม่นานเกินรอในการอัญเชิญท่านจะเด็ดมาเยือนบ้านครับ ลุ้นโบนัส ยังไม่ออกเสียที

ผมผ่านไปผ่านมาในเว็บพันธุ์ทิพย์ เลยบังเอิญไปเจอเจ้าสุนัขอยู่พันธุ์นึง
พอเห็นมันแล้วทำให้รู้สึก..แอบชอบ ทำไมมันน่ารักงี้อ่ะ เห็นแล้วอยากเลี้ยงเลย
ทั้ง ๆ ที่ พอหาข้อมูลต่างๆ  แล้วก็พบว่าสุนัขพันธุ์นี้เลี้ยงยาก เอาแต่ใจ ดืื้อ ซน
ต้องดูแลต้องเอาใจใส่เป็นอย่างดี  ต้องมีเวลาให้ ดื้อ ซน กินยาก ไม่เหมือนสุนัขพันธุ์ทาง
บ้านเราเลย แต่ผมก็ยัง.. นั่งเปิดรูปมันดูทุกวัน อ่านเรื่องราวในบอร์ดคนรักสุนัขพันธุ์นี้..
จนเริ่มต้องกลับมาคิดแล้วว่า
“เอ.. นี่เราเป็นไร กับแค่ไปเจอหมาน่ารักเข้าหน่อย ทำเป็นอยากเลี้ยงนะ คิดดีแล้วหรือยัง..
หรือแค่หลงในรูปลักษณ์ความน่ารักของมันแบบนี้..”
ผมพยายามเรียกสติของตัวเอง กลับมา.. พยายามใช้ปัญญา คิด และไตร่ตรอง
เรื่องราวต่าง ๆ … แต่ก็ยัง.. ไม่อาจห้ามใจ

เจ้าสุนัขตัวนี้คือ ไซบีเรียน ฮัสกี้ ครับ.. มีเพื่อน ๆ พี่ ๆ ท่านไหนเลี้ยงบ้างป่ะครับ
ผมจาทำยังไงดีเนี่ย.. น่ารักกกกกซะขนาดนี้.. ช่วยผมที.. ครับ

คืนนี้ผมนอนไม่หลับเลยครับ….ทุกครั้งที่กลับมาจากที่ทำงาน โดยที่มีเรื่องน่าปวดกบาล
หรือได้เจอเรื่องที่ไม่ดีกับตัวเอง มักทำให้นึกถึงแต่เรื่องอดีตในวัยเด็ก

หลังจากที่ปล่อยให้ลูกชายผมนอนหลับเพราะฤทธิ์ยา ผมก็ย่องมาเปิดคอม….
เพราะฉะนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่นั่งพิมพ์เรื่องราวผ่านตัวหนังสือจากคอมที่บ้าน
จริงๆ ที่ผ่านมาก็พิมพ์ที่ทำงานอะครับ แอบพิมพ์เอา เพราะมันได้อารมณ์แบบสดๆ ครับ

สมัยตอนสัก 30 กว่าปีที่แล้ว แถวๆ บ้านผม น่าอยู่มากครับ จะไม่ให้น่าอยู่ได้อย่างไรกัน
บ้านก็ใกล้โรงเรียนเมือง เดินข้ามถนนก็ไปถึง ถนนก็แค่ สองเลนข้ามแบบสบายๆ
เดินแบบค่อยๆ ก็ข้ามได้แบบชิวๆ บ้านก็เดินไปนิดเดียวก็ถึงคลอง…
ร้อนก็โดดเล่นน้ำกัน ดำผุดดำว่าย ลืมตาในน้ำก็เห็นหน้า เห็นตากันแล้ว ฝั่งตรงข้ามก็เป็นเกาะ

ใครทราบไหมครับ ว่าเมืองแม่กลองก็มีเกาะนะครับ

เกาะที่ว่าเนี่ย เกิดจากสายน้ำมันไหลผ่านแล้วทำให้ เออ… เรียกไงดีเนี่ย
อ้อ น้ำไหลผ่านทำให้เกิดการเซาะเป็นเกาะเกิดขึ้น  ได้มีโอกาสขึ้นไปครั้งหนึ่งอยู่เหมือนกันครับ…
แต่สมัยนั้นผมยังเด็ก เพราะฉะนั้นก็เลยรู้สึกว่าเกาะมันใหญ่ และยาวเกินไป
(ในความเป็นจริงมันเป็นเกาะที่เล็กมาก) ปัจจุบันเลนมันทับถมกันท ำให้ช่วงคลองนี้มันแคบลง
จริงๆ แล้วมีคนรักธรรมชาติอะครับ แกปลูกต้นมะพร้าวไว้ หวังให้มันมีที่ดินมันงอกออกมา จากการที่เลนมันทับถมกัน

ละแวกแถวๆ นี้ โดยมากจะมีต้นแสม โกงกาง ลำพู ต้นจาก และเหงือกปลาหมอ
ผมจำรูปลักษณ์ของต้นบางต้นได้ไม่หมด เช่น

ต้นลำพู มีลูกเป็นทรงกลม มีจุกเป็นรูปดาวแฉก มีเพื่อนบางคนบอกว่าลูกมันกินได้จิ้มกับน้ำพริก
(อันนี้ผมไม่รู้กินจริงได้ปล่าว ใครรู้บอกด้วยครับ)

ต้นจาก ว้าว อันนี้ชอบ แกะลูกจากแล้วกินเนื้อมัน ขาวๆ หวานๆ ชุ่มคอมาก
ยกเว้นเฉาะลูกผิดเจอแบบแก่ๆ แข็ง
ผมก็ดูไม่เป็นเหมือนกันครับ จากทลายอันใหญ่เนี่ย มันดูยังไงว่าลูกไหนอ่อน แก่……

ต่อมาก็ต้องต้นเหงือกปลาหมอ อาปา (พ่อ) ผม เอามาต้มให้ผมอาบน้ำ ตอนที่ผิวเราคันๆ แกบอกว่ารักษาโรคผิวหนัง แท้จริงน่ามีสรรพคุณอย่างอื่น

ปูก้ามดาบและปลาตีน ปูก้ามดาบเนี่ย ผมชอบตกมากๆ ครับ โดยใช้หนังยางผูกเชือก
แล้วค่อยๆ หย่อน โดยเอาหนังยางคล้องให้ได้กับก้ามของมัน
พอได้จังหวะก็ดึง ก้ามของมันก็จะติดออกมา เสร็จแล้วก็จะจับมาใส่โอ่ง
ตัวไหนก้ามยาวสวยก็หักเก็บไว้….มานึกตอนนี้ บาปามากครับขอย้ำ

ปลาตีน..เป็นปลาที่ประหลาดมากสำหรับผม เพราะน้อยครั้งที่มันจะอยู่ในน้ำ
ผมเดินมาเล่นที่นี่ทีไร เจอมันผงาบๆ กับชายเลนทุกที….
เคยสัปดนเอาหนังสะติกยิงมัน ….แล้วจุดเทียนเอามาย่างลองกินดู เห็นมะ บาปอีกแล้ว…

นอกนั้นก็เป็นสัตว์อย่างอื่นที่อยู่ตามชายเลนประปราย แต่ไหงแถวผม ปูแสมถึงมีน้อยจังเลย….
อ้อแต่อีกอันที่ไม่ลืมโดยเด็ดขาด วันดีคืนดีจะเจอสัตว์รูปร่างประหลาดตัวมันพองๆ บวมๆ
พิกลพิกล แถมส่งกลิ่นเหม็นอย่างรุนแรง….สร้างความสงสัยในตอนเด็กยิ่งนัก
ว่าแล้วก็เลยใช้ก้อนหินขว้างดู เสียงมันดัง ปุๆ (แบบตันๆ) เวร ที่แท้ก็หมาเน่าลอยน้ำมานี่เอง

ถ้ามีอีกา ก็คงได้อิ่มแน่นนอน เมื่อก่อนมีอีกาอยู่แถวบ้านครับ พอโรงเชือดหมูย้ายไปก็ไม่มีแล้ว
ไม่รู้โรงเชือดหมูเนี่ย อยู่แถววัดใหญ่หรือปล่าว
คิดถึงสมัยก่อนจังเลย หรือว่าตัวเราแก่แล้ว อยากกลับไปเหยียบเลนเล่นน้ำอีกครั้งครับ…..
ไปเล่นตอนนี้มีหวังเจอแต่ขวดกระทิงแดง และเศษสวะ คืนนี้ผ่อนคลายได้ขึ้นบ้างได้พิมพ์ได้ระบาย และหวนคิดถึงอดีต..

วันนี้เจอสวะที่คนอื่นโยนใส่มาให้เรา…ทำให้เราหมองใจ พรุ่งนี้ก็ต้องลุยต่อไป
ผมอยู่กรุงเทพครับ…แต่ใจอยากกลับบ้าน

ขอบคุณสำหรับ ท่านๆ ที่เข้ามาอ่าน ที่ผมเพ้อผมต้องไปนอนแล้วครับ
ปล..ตกลงผมสงสัยมานานแล้วลูกลำพูกินได้มะ หรือว่าผมโดนหลอก…
แล้วต้นเขียวๆ ม่วงๆ ที่ขึ้นตามนาเกลือกินได้ไหมครับ

วันนี้ 1/28/2010…ผมเอามาลงไว้